Znajdź lek

Furosemidum Polfarmex

Działanie

Lek moczopędny z grupy diuretyków pętlowych. Hamuje resorpcję zwrotną jonu chlorkowego w ramieniu wstępującym pętli nefronu, nasilając wydalanie sodu, potasu, wapnia i magnezu wraz z wodą. Stymuluje wytwarzanie prostaglandyn, co może zwiększyć dodatkowo diurezę wskutek rozszerzenia naczyń i zwiększenia przepływu nerkowego, a także przez bezpośrednie zahamowanie transportu elektrolitów w części wstępującej pętli Henlego. Zmniejsza ciśnienie krwi, początkowo poprzez zmniejszenie objętości osocza, płynów pozakomórkowych i pojemności minutowej serca, a w późniejszym okresie w wyniku zmniejszenia oporu obwodowego. Biodostępność leku po podaniu doustnym wynosi 60-70% i ulega zmniejszeniu w niewydolności nerek do 43-46%. W 91-99% wiąże się z białkami osocza. Jest wydalany z moczem, głównie w postaci niezmienionej; 12% dawki jest wydalane z kałem. T0,5 wynosi 1-2 h.

Wskazania

Obrzęki, będące objawem chorób układu krążenia (zastoinowa niewydolność serca), wątroby i nerek (w tym marskość wątroby i zespół nerczycowy). Nadciśnienie tętnicze, w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na furosemid, sulfonamidy lub pozostałe składniki preparatu. Bezmocz. Niedrożność dróg moczowych. Stany przedśpiączkowe lub śpiączka wątrobowa. Niedobory elektrolitów. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego i zaburzeniami oddawania moczu. Furosemid nie jest wskazany u pacjentów z cukrzycą. Nie zaleca się stosowania furosemidu z preparatami litu; w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania należy rozważyć zmniejszenia dawki preparatów litu. Ze względu na hipotensyjne działanie furosemidu, zalecane jest zmniejszenie dawki stosowanych jednocześnie leków obniżających ciśnienie krwi oraz glikozydów naparstnicy. W przypadku leczenia skojarzonego z glikozydami naparstnicy oraz pacjentów z marskością wątroby może być konieczne podawanie preparatów potasu i niewielkich dawek leków moczopędnych oszczędzających potas. U pacjentów leczonych furosemidem stosowanie leków z grupy inhibitorów ACE należy rozpoczynać szczególnie ostrożnie, zmniejszyć dawkę lub odstawić furosemid na 2-3 dni przed rozpoczęciem podawania inhibitora ACE. W przypadku wystąpienia wysypki, uczulenia na światło, gorączki, śródmiąższowego zapalenia nerek lub zapalenia naczyń lek należy odstawić. Ze względu na zawartość laktozy, nie należy stosować preparatu u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej (hipowolemia z obniżeniem ciśnienia tętniczego, hiponatremia, hipokaliemia, zwiększona utrata wapnia z moczem, zasadowica hipochloremiczna). Rzadko: nudności, zaburzenia żołądkowe, zwiększenie stężenia kwasu moczowego i nasilenie dny, przemijające zwiększenie stężenia kreatyniny, glukozy i cholesterolu we krwi, ból głowy, zawroty głowy, niedociśnienie. Sporadycznie: wysypka, nadwrażliwość skóry na światło słoneczne, zapalenie trzustki. Furosemid może powodować przemijające lub nieodwracalne zaburzenia słuchu. Długotrwałe stosowanie może powodować hipomagnezemię oraz bardzo rzadko - tężyczkę.

Interakcje

Leki zmniejszające ciśnienie krwi, alkohol, inhibitory MAO, pochodne fenotiazyny, leki β-adrenolityczne zwiększają efekt hipotensyjny furosemidu. Furosemid osłabia działanie leków przeciwcukrzycowych (insuliny, pochodnych sulfonylomocznika). Zmniejsza wydalanie litu, nasilając jego toksyczność. Nasila działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych (szczególnie kanamycyny, neomycyny, wankomycyny), kwasu etakrynowego oraz nefrotoksyczne działanie cefalosporyn (zwłaszcza cefaleksyny). Nasila działania salicylanów, sukcynylocholiny. Osłabia działanie leków zwiotczających mięśnie szkieletowe. Indometacyna osłabia działanie furosemidu. Leki z grupy NLPZ mogą osłabiać działanie furosemidu i zwiększać ryzyko uszkodzenia nerek, szczególnie w przypadku współistniejącej niewydolności nerek. Stosowanie furosemidu z acetazolamidem, amfoterycyną, kortykosteroidami i teofiliną zwiększa ryzyko wystąpienia hipokaliemii. Hipokaliemia w wyniku stosowania furosemidu może nasilać działanie i toksyczność digoksyny, disopyramidu, flekainidu, chinidyny oraz ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca podczas stosowania z pimozydem i terfenadyną.

Dawkowanie

Doustnie. Obrzęki: początkowo 40 mg rano, następnie 20 mg rano lub 40 mg co drugi dzień lub rzadziej; może być jednak konieczna dawka codzienna 80 mg lub większa, szczególnie w oligurii. Nadciśnienie tętnicze: początkowo 40 mg 2 razy na dobę, następnie dawkę należy dostosować zależnie od reakcji pacjenta na lek; u pacjentów, u których nie uzyskuje się dostatecznego obniżenia ciśnienia można zastosować dodatkowy lek obniżający ciśnienie (dawkę drugiego leku początkowo należy zmniejszyć co najmniej o 50%).

Uwagi

W trakcie leczenia zalecana jest okresowa kontrola ciśnienia krwi, stężenia potasu we krwi (szczególnie u pacjentów przyjmujących jednocześnie glikozydy nasercowe, kortykosteroidy oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby), stężenia glukozy we krwi (u pacjentów z cukrzycą). W trakcie stosowania leku mogą wystąpić objawy ograniczające sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów.

Pharmindex