Nowy sklep

już ON-LINE

Inspra

Działanie

Antagonista aldosteronu. Eplerenon wykazuje względną swoistość wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla mineralokortykosteroidów w porównaniu do wiązania z rekombinowanymi ludzkimi receptorami dla glikokortykosteroidów, progesteronu i androgenów. Powoduje zwiększenie stężenia aldosteronu we krwi i aktywności reninowej osocza, związane ze zmniejszeniem hamującego wpływu aldosteronu na wydzielanie reniny (regulacja w mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego). Wynikająca z tego zwiększona aktywność reninowa osocza i zwiększone stężenie aldosteronu nie zmniejszają działania eplerenonu. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie we krwi eplerenonu występuje po 2 h. Pokarm nie ma wpływu na wchłanianie. Wiąże się z białkami osocza w ok. 50%. Jest metabolizowany przez CYP3A4 i wydalany z moczem (67%) i kałem (32%), głównie w postaci metabolitów. T0,5 wynosi 3-5 h. Eplerenon nie jest eliminowany przez hemodializę.

Wskazania

Terapia dodana do standardowego leczenia obejmującego stosowanie β-adrenolityków, w celu zmniejszenia ryzyka umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów w stanie stabilnym z zaburzeniem czynności lewej komory serca (frakcja wyrzutowa lewej komory - LVEF ≤40%) oraz klinicznymi objawami niewydolności serca po przebytym niedawno zawale serca. Terapia dodana do standardowego leczenia, w celu zmniejszenia ryzyka umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u dorosłych pacjentów z (przewlekłą) niewydolnością serca (klasa II wg NYHA) oraz z zaburzeniami czynności lewej komory serca (LVEF ≤30%).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Stężenie potasu we krwi przed rozpoczęciem leczenia >5 mmol/l. Ciężka niewydolność nerek, szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego <30 ml/min/1,73 m2 (eGFR). Ciężka niewydolność wątroby (klasa C w skali Child-Pugh). Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, preparatów potasu lub silnych inhibitorów CYP3A4 (takich jak: itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna i nefazodon). Leczenie skojarzone inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny (ARB) i eplerenonem.

Środki ostrożności

Ze względu na ryzyko hiperkaliemii, należy monitorować stężenie potasu w surowicy u wszystkich pacjentów na początku leczenia oraz po zmianie dawki. W trakcie dalszego leczenia okresowe monitorowanie stężenia potasu jest szczególnie zalecane u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek lub u pacjentów z cukrzycą. Stosowanie preparatów potasu po rozpoczęciu leczenia eplerenonem nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Wykazano, że zmniejszenie dawki eplerenonu zmniejsza stężenie potasu w surowicy. Dodanie hydrochlorotiazydu do leczenia eplerenonem kompensuje zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Stężenie potasu należy regularnie monitorować u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek oraz z mikroalbuminurią w przebiegu cukrzycy. Należy monitorować stężenie elektrolitów u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. Jednoczesne stosowanie eplerenonu z substancjami silnie indukującymi CYP3A4 nie jest zalecane. Należy unikać łącznego stosowania z litem, cyklosporyną lub takrolimusem. Eplerenon nie powinien być stosowany łącznie z jednoczesną terapią inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny. Ze względu na zawartość laktozy preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Brak danych dotyczących stosowania preparatu u dzieci i młodzieży.

Ciąża i laktacja

Badania na zwierzętach nie wskazują na szkodliwe działanie eplerenonu na przebieg ciąży, rozwoju zarodka i płodu, porodu i rozwoju narodzonego dziecka - ostrożnie stosować w ciąży. Lek może przenikać do mleka matki - ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionych piersią niemowląt, należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku.

Działania niepożądane

Często: infekcje, hiperkaliemia, zawroty głowy, omdlenia, zawał serca, niedociśnienie tętnicze, kaszel, biegunka, nudności, zaparcia, wysypka, świąd, skurcze mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, niewydolność nerek, zwiększone stężenie mocznika lub kreatyniny we krwi, zmniejszenie ilości receptora czynnika wzrostu naskórka, zwiększone stężenie glukozy we krwi. Niezbyt często: odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie gardła, eozynofilia, niedoczynność tarczycy, hiponatremia, odwodnienie, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, bezsenność, ból głowy, niedoczulica, lewokomorowa niewydolność serca, migotanie przedsionków, tachykardia, zakrzepica tętnic kończyn, niedociśnienie ortostatyczne, wymioty, wzdęcia, nadmierne pocenie, ból pleców, zapalenie pęcherzyka żółciowego, ginekomastia, osłabienie, złe samopoczucie. Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy.

Interakcje

Nie stosować jednocześnie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas i preparatami potasu (ryzyko hiperkaliemii), ponadto leki moczopędne oszczędzające potas mogą nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i innych leków moczopędnych. Ryzyko hiperkaliemii może być zwiększone podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu z inhibitorami ACE i (lub) antagonistami receptora angiotensyny; zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, np. pacjenci w podeszłym wieku; nie zaleca się skojarzonego leczenia trzema lekami: inhibitorem ACE, antagonistą receptora angiotensyny i eplerenonem. Unikać stosowania z litem (ryzyko nasilenia toksyczności litu) - jeżeli zachodzi konieczność takiego połączenia, należy monitorować stężenie litu we krwi. Unikać stosowania z cyklosporyną lub takrolimusem, gdyż leki te mogą zaburzać czynność nerek i zwiększać ryzyko hiperkaliemii - jeżeli konieczne jest jednoczesne stosowanie należy kontrolować stężenie potasu we krwi i czynność nerek. Stosowanie z NLPZ nasila ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i (lub) odwodnionych – podczas jednoczesnego stosowania, pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być skontrolowana przed rozpoczęciem leczenia. Stosowanie z trimetoprymem nasila ryzyko hiperkaliemii - należy kontrolować stężenia potasu i czynność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek i u osób w podeszłym wieku). Podczas stosowania z lekami α1-adrenolitycznmi (m.in. prazosyna, alfuzosyna), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptykami, amifostyną lub baklofenem istnieje możliwość nasilenia działania hipotensyjnego i (lub) hipotonii ortostatycznej. Podczas jednoczesnego stosowania eplerenonu i α1-adrenolityków zaleca się kontrolę kliniczną pod kątem niedociśnienia ortostatycznego. Gikortykosteroidy lub tetrakozaktyd mogą osłabiać działanie hipotensyjne. Ostrożnie stosować z digoksyną lub warfaryną w dawkach zbliżonych do górnej granicy przedziału terapeutycznego. Stosowanie z ketokonazolem, itrakonazolem, rytonawirem, nelfinawirem, klarytromycyną, telitromycyną lub nefazodonem (silne inhibitory CYP3A4) jest przeciwwskazane. Podczas jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (erytromycyna, sakwinawir, amiodaron, diltiazem, werapamil, flukonazol) nie przekraczać dawki 25 mg eplerenonu na dobę. Ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu, jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) nie jest zalecane. Nie wykazano istotnych interakcji farmakokinetycznych eplerenonu i midazolamu, cyzaprydu lub leków zobojętniających.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: dawka początkowa wynosi 25 mg raz na dobę, następnie dawkę należy stopniowo zwiększać (w ciągu 4 tyg.), kontrolując stężenie potasu we krwi, do dawki podtrzymującej 50 mg raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością serca po przebytym zawale serca leczenie eplerenonem należy rozpoczynać w ciągu 3-14 dni od rozpoznania ostrego zawału serca. Po rozpoczęciu leczenia, dawkę należy dostosować zależnie od stężenia potasu w surowicy: <5 mmol/l - zwiększyć dawkę z 25 mg co drugą dobę do 25 mg raz na dobę, z 25 mg raz na dobę do 50 mg raz na dobę; 5-5,4 mmol/l - bez zmiany dawki; 5,5-5,9 mmol/l - zmniejszyć dawkę z 50 mg raz na dobę do 25 mg raz na dobę, z 25 mg raz na dobę do 25 mg co drugą dobą, z 25 mg co drugi dzień do odstawienia; ≥6 mmol/l - należy odstawić lek. Po odstawieniu eplerenonu z powodu stężenia potasu w surowicy ≥6,0 mmol/l, można ponownie rozpocząć stosowanie eplerenonu w dawce 25 mg co drugą dobę, kiedy stężenie potasu zmniejszy się <5,0 mmol/l. Stężenie potasu w surowicy należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w ciągu 1. tyg. leczenia i po miesiącu od rozpoczęcia leczenia lub zmiany dawki, następnie okresowo. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki początkowej u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek, łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) początkowa dawka wynosi 25 mg podawana co drugą dobę,  powinna być dostosowana zależnie od stężenia potasu. Brak doświadczenia u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min z niewydolnością serca po przebytym zawale serca - należy zachować ostrożność. Stosowanie dawki większej niż 25 mg raz na dobę u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min nie zostało zbadane. Podczas jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, np. amiodaronu, diltiazemu i werapamilu, leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg raz na dobę; dawka nie powinna być większa niż 25 mg raz na dobę. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków.

Uwagi

Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (lek może powodować zawroty głowy).

Pharmindex