Znajdź lek

Urorec

Działanie

Antagonista receptorów α-adrenergicznych. Sylodosyna jest wysoce selektywna wobec receptorów α1A-adrenergicznych zlokalizowanych głównie w ludzkim gruczole krokowym, podstawie pęcherza, szyjce pęcherza, torebce stercza i części sterczowej moczowodu. Blokada tych receptorów α1A-adrenergicznych powoduje rozluźnienie mięśni gładkich w tych tkankach, co zmniejsza opór podpęcherzowy, bez wpływu na kurczliwość mięśni gładkich wypieracza. Powoduje to poprawę objawów w fazie gromadzenia moczu (podrażnieniowych) i fazie wydalania moczu (zaporowych), powiązanych z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Sylodosyna wykazuje istotnie mniejsze powinowactwo do receptorów α1B-adrenergicznych, zlokalizowanych głównie w układzie krążenia. Wykazano in vitro, że stosunek wiązania α1A1B sylodosyny (162:1) jest niezwykle wysoki. Podawana doustnie sylodosyna jest dobrze wchłaniana, a wchłanianie jest proporcjonalne do dawki. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi ok. 32%. Pokarm zmniejsza Cmax o ok. 30%, zwiększa tmax o ok. 1 h i ma mały wpływ na AUC. Sylodosyna ulega znacznemu metabolizmowi szlakami glukuronidacji (UGT2B7), dehydrogenazy alkoholowej i aldehydowej oraz utleniania, głównie poprzez CYP3A4. Główny metabolit w osoczu, glukuronidowy koniugat sylodosyny, dla którego wykazano aktywność in vitro, ma przedłużony T0,5 (ok. 24 h) i osiąga około 4-krotnie wyższe stężenia w osoczu niż sylodosyna. Dane in vitro wskazują, że sylodosyna nie ma potencjału hamującego ani nie indukującego enzymów układów cytochromu P450. Wiąże się w 96,6% z białkami osocza, a jej główny metabolit - w 91%. Sylodosyna jest wydalana głównie w postaci metabolitów, bardzo małe ilości niezmienionego leku są odzyskiwane w moczu. Końcowy T0,5 leku macierzystego i jego glukuronidu wynosi odpowiednio około 11 h i 18 h.

Wskazania

Leczenie objawów przedmiotowych i podmiotowych łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Podczas operacji zaćmy u niektórych pacjentów przyjmujących α1-blokery lub uprzednio leczonych α1-blokerami obserwowano odmianę zespołu małej źrenicy, co może to prowadzić do nasilonych powikłań w przebiegu operacji; nie zaleca się rozpoczynania leczenia u pacjentów planujących operację zaćmy. Zaleca się przerwanie leczenia α1-blokerem 1-2 tyg. przed operacją zaćmy, ale nie ustalono jeszcze korzyści wynikających z przerwania leczenia ani optymalnej długości przerwy w leczeniu przed operacją zaćmy. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (brak danych). Przed rozpoczęciem leczenia należy zbadać pacjentów z podejrzeniem łagodnego rozrostu gruczołu krokowego w celu wykluczenia obecności raka gruczołu krokowego; łagodny rozrost gruczołu krokowego i rak gruczołu krokowego mogą dawać takie same objawy i występować równocześnie. Przed leczeniem a następnie w regularnych odstępach czasu należy wykonywać badanie gruczołu krokowego palcem przez odbytnicę i, w razie potrzeby, oznaczać stężenie swoistego antygenu sterczowego. Przyjmowanie leku prowadzi do zmniejszenia ilości nasienia podczas orgazmu, co może mieć tymczasowy wpływ na męską płodność (działanie to ustępuje po przerwaniu stosowania leku).

Ciąża i laktacja

Nie dotyczy - lek przeznaczony dla mężczyzn.

Działania niepożądane

Bardzo często: wytrysk wsteczny, anejakulacja. Często: zawroty głowy, niedociśnienie ortostatyczne, przekrwienie błony śluzowej nosa, biegunka. Niezbyt często: zmniejszone libido, tachykardia, niedociśnienie, nudności, suchość w jamie ustnej, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, wysypka, świąd, pokrzywka, wysypka polekowa, zaburzenia erekcji. Rzadko: omdlenie, utrata przytomności, kołatanie serca. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, w tym obrzęk twarzy, języka i gardła. Częstość nieznana: śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki.

Interakcje

Sylodosyna jest w znacznym stopniu metabolizowana, głównie przez CYP3A4, dehydrogenazę alkoholową i UGT2B7. Sylodosyna jest również substratem P-glikoproteiny. Substancje hamujące lub indukujące te enzymy i transportery mogą mieć wpływ na stężenia sylodosyny i jej aktywnego metabolitu w osoczu. Nie zaleca się równoczesnego stosowania innych antagonistów receptora α-adrenergicznego (brak wystarczających danych). Nie zaleca się równoczesnego stosowania sylodosyny z silnym inhibitorami izoenzymu CYP3A4 (takimi jak ketokonazol, itrakonazol lub rytonawir). W przypadku równoczesnego podawania sylodosyny z inhibitorem izoenzymu CYP3A4 o umiarkowanej mocy nie występują zmiany o znaczeniu klinicznym i wymagającym dostosowania dawki. Obserwowano bardzo niewielkie interakcje farmakodynamiczne między sylodosyną a maksymalnymi dawkami syldenafilu lub tadalafilu; pacjentów zażywających inhibitory PDE-5 równocześnie z sylodosyną należy obserwować pod względem możliwych działań niepożądanych. W programie badań klinicznych wielu pacjentów było równocześnie poddawanych leczeniu przeciwnadciśnieniowemu (przeważnie lekami działającymi na układ renina-angiotensyna, β-blokerami, antagonistami wapnia i lekami moczopędnymi), ale nie stwierdzono zwiększenia częstości występowania niedociśnienia ortostatycznego u tych pacjentów; należy jednak zachować ostrożność podczas rozpoczynania równoczesnego stosowania leków przeciwnadciśnieniowych oraz obserwować pacjentów pod względem możliwych działań niepożądanych. Równoczesne podawanie sylodosyny 8 mg raz na dobę nie miało istotnego wpływu na stężenia digoksyny (substratu P-glikoproteiny) w stanie równowagi dynamicznej.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 8 mg raz na dobę. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest wymagane dostosowanie dawkowania u osób w podeszłym wieku. Nie jest wymagane dostosowanie dawkowania u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (CLCR ≥50 do ≤80 ml/min). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CLCR ≥30 do <50 ml/min) zalecana jest dawka początkowa 4 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do 8 mg raz na dobę po tygodniu leczenia, w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CLCR <30 ml/min). U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagane dostosowanie dawkowania. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na brak danych. Stosowanie leku u dzieci i młodzieży nie jest właściwe. Sposób podania. Kaps. zażywać z posiłkiem, najlepiej o stałej porze każdego dnia. Kapsułki nie należy przełamywać ani gryźć, lecz połykać w całości, najlepiej popijając szklanką wody.

Uwagi

Podczas leczenia mogą wystąpić objawy związane z niedociśnieniem ortostatycznym (tj. zawroty głowy) - pacjent powinien poznać reakcję swojego organizmu na lek zanim przystąpi do prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Pharmindex