Znajdź lek

Bydureon

Działanie

Lek przeciwcukrzycowy - agonista receptora glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1). Wykazuje on szereg właściwości przeciwhiperglikemicznych GLP-1. Sekwencja aminokwasów w łańcuchu eksenatydu częściowo pokrywa się z sekwencją ludzkiego GLP-1. Wykazano w warunkach in vitro, że eksenatyd wiąże się z receptorem ludzkiego GLP-1 i aktywuje go. Eksenatyd zwiększa wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki w sposób zależny od stężenia glukozy. Kiedy stężenie glukozy zmniejsza się, wydzielanie insuliny jest hamowane. Eksenatyd hamuje wydzielanie glukagonu, które w cukrzycy typu 2 jest zwiększone w sposób nieprawidłowy. Niższe stężenie glukagonu powoduje zmniejszenie uwalniania glukozy przez wątrobę. Eksenatyd nie zaburza jednak prawidłowej odpowiedzi glukagonu i innych hormonów na hipoglikemię. Eksenatyd hamuje opróżnianie żołądka i w ten sposób wpływa na zmniejszenie szybkości, z jaką glukoza pochodząca z pokarmu przenika do krwiobiegu. Stosowanie eksenatydu powodowało ograniczenie przyjmowania pokarmów w następstwie zmniejszenia apetytu i nasilenia uczucia sytości. Eksenatyd poprawia kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 poprzez stałe obniżanie stężenia cukru po jedzeniu i na czczo. Preparat ma profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny dostosowany do podawania raz w tygodniu. Podczas podawania preparatu w dawce 2 mg raz na tydzień, średnie stężenie eksenatydu przekroczyło minimalne efektywne stężenie (ok. 50 pg/ml) po 2 tyg., a średnie stężenie eksenatydu w osoczu zwiększało się stopniowo przez ponad 6-7 tyg. W rezultacie, stężenie eksenatydu ok. 300 pg/ml utrzymywało się, co wskazywało na osiągnięcie stanu stacjonarnego. Stężenie eksenatydu w stanie stacjonarnym utrzymywało się podczas tygodniowej przerwy pomiędzy podaniem dawek, z minimalnym odchyleniem od średniego stężenia terapeutycznego. Eksenatyd wydalany jest głównie w wyniku filtracji kłębkowej, a następnie rozkładu proteolitycznego. Ok. 10 tyg. po zaprzestaniu stosowania preparatu, średnie stężenie eksenatydu w osoczu spada poniżej minimalnego wykrywalnego stężenia.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2 w skojarzeniu z: metforminą; pochodnymi sulfonylomocznika; tiazolidynodionami; metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika lub metforminą i tiazolidynodionami u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli glikemii w przypadku stosowania maksymalnych tolerowanych dawek doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Nie należy stosować preparatu u pacjentów z cukrzycą typu 1, ani w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Doświadczenie kliniczne u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek jest bardzo ograniczone i nie zaleca się stosowania preparatu. Podczas stosowania eksenatydu odnotowano rzadkie spontaniczne zgłoszenia o zmianach czynności nerek, w tym zwiększeniu stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zaburzeniach czynności nerek, pogorszeniu w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek i ostrej niewydolności nerek, czasem wymagających zastosowania hemodializy. Część tych zgłoszeń dotyczyła pacjentów, u których występowały dolegliwości mogące wpływać na stopień nawodnienia (w tym nudności, wymioty, biegunka), i (lub) pacjentów przyjmujących leki wpływające na czynność nerek lub stopień nawodnienia. Do jednocześnie przyjmowanych leków należały: inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ i leki moczopędne. Po zastosowaniu leczenia wspomagającego i odstawieniu środków, w tym eksenatydu, będących potencjalną przyczyną, obserwowano przywrócenie czynności nerek. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z ciężkimi chorobami układu pokarmowego, w tym z gastroparezą. Ze stosowaniem agonistów receptora GLP-1 związane jest ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki: utrzymującym się silnym bólu brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki, należy odstawić preparat; w przypadku potwierdzenia rozpoznania ostrego zapalenia trzustki nie należy wznawiać leczenia preparatem. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie. Jednoczesne stosowanie preparatu z insuliną, pochodnymi D-fenyloalaniny (meglitynidami), inhibitorami alfa-glukozydazy, inhibitorami dipeptydylopeptydazy-4 i innymi agonistami receptora GLP-1 nie było badane. Jednoczesne stosowanie eksenatydu o przedłużonym uwalnianiu i eksenatydu o natychmiastowym uwalnianiu nie było badane i nie jest zalecane. Jednoczesne stosowanie preparatu i warfaryny może zwiększyć wartość współczynnika INR. Ryzyko hipoglikemii było większe, gdy preparat stosowano jednocześnie z pochodną sulfonylomocznika. Ponadto u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek, u których stosowano leczenie skojarzone z pochodną sulfonylomocznika stwierdzono większą częstość występowania hipoglikemii niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. W celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii należy rozważyć zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika. U pacjentów leczonych eksenatydem zgłaszano nagłą utratę masy ciała, w tempie >1,5 kg w ciągu tygodnia. Utrata masy ciała w tym tempie może mieć szkodliwe skutki. Po przerwaniu leczenia, działanie preparatu może się utrzymywać, ponieważ stężenie eksenatydu w osoczu zmniejsza się przez 10 tyg. Dobierając rodzaj i dawkę innych leków należy brać pod uwagę, że do czasu spadku stężenia eksenatydu, jego działanie i reakcje niepożądane mogą przynajmniej częściowo się utrzymywać. Niniejszy preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, tzn. jest zasadniczo bezsodowy.

Ciąża i laktacja

Nie należy stosować preparatu podczas ciąży, w tym okresie zaleca się stosowanie insuliny. Ze względu na długi okres usuwania leku z organizmu, kobiety w wieku rozrodczym, muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia preparatem; stosowanie preparatu należy przerwać co najmniej 3 mies. przed planowana ciążą. Nie wiadomo, czy eksenatyd przenika do mleka kobiecego - preparatu nie należy stosować podczas karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: hipoglikemia (leczenie skojarzone z pochodnymi sulfonylomocznika), nudności, biegunka. Często: zmniejszenie apetytu, ból i zawroty głowy, wymioty, niestrawność, ból brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy, rozdęcie brzucha, zaparcia, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, świąd i pokrzywka, świąd w miejscu wstrzyknięcia, uczucie przemęczenia, rumień w miejscu, wstrzyknięcia, osłabienie. Niezbyt często: odwodnienie, zaburzenia smaku, senność, niedrożność jelit, odbijanie się ze zwracaniem treści żołądkowej lub gazu, nadmierne pocenie się, łysienie, zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, pogorszenie przewlekłej niewydolności nerek, niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, wysypka w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko: reakcja anafilaktyczna, uczucie rozstrzęsienia. Częstość nieznana: ostre zapalenie trzustki, wysypka plamkowa lub grudkowata, obrzęk angioneurotyczny, ropnie i zapalenie tkanki łącznej podskórnej w miejscu wstrzyknięcia, zwiększenie współczynnika INR.

Interakcje

Wpływ preparatu na spowolnienie opróżniania żołądka jest znikomy - nie jest konieczne dostosowanie dawki lekówh wrażliwych na opóźnione opróżnianie żołądka. Przy jednoczesnym stosowaniu preparatu z pochodną sulfonylomocznika może być konieczne dostosowanie dawki pochodnej sulfonylomocznika z powodu zwiększonego ryzyka hipoglikemii. Poniższe badania interakcji zostały przeprowadzone z zastosowaniem 10 μg eksenatydu o natychmiastowym uwalnianiu, a nie z użyciem eksenatydu o przedłużonym uwalnianiu. W przypadku podania eksenatydu 2 razy na dobę jednocześnie z lowastatyną w dawce jednorazowej (40 mg) AUC oraz Cmax lowastatyny zmniejszyły się odpowiednio o ok. 40% i 28%, natomiast Tmax był krótszy o ok. 4 h w porównaniu z wartościami uzyskanymi po podaniu samej lowastatyny. Jednoczesne stosowanie eksenatydu 2 razy na dobę i inhibitorów reduktazy HMG CoA nie powodowało wyraźnej zmiany profilu lipidów. Chociaż nie jest wymagane dostosowywanie ustalonej wcześniej dawki, należy odpowiednio kontrolować profil lipidów. W przypadku podania warfaryny 35 min po podaniu eksenatydu 2 razy na dobę obserwowano wydłużenie Tmax o ok. 2 h. Nie stwierdzono istotnego klinicznie wpływu na Cmax czy AUC. Podczas jednoczesnego stosowania warfaryny i eksenatydu 2 razy na dobę zgłaszano przypadki zwiększenia INR. Należy kontrolować INR podczas rozpoczynania leczenia preparatem u pacjentów przyjmujących warfarynę i (lub) pochodne kumarolu. W badaniach interakcji eksenatydu stosowanego 2 razy na dobę i digoksyny oraz lizynoprylu nie występował istotny klinicznie wpływ na Cmax lub AUC. Obserwowano natomiast wydłużenie Tmax o ok. 2 h. Przyjęcie złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych (30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu) 1 h przed podaniem eksenatydu stosowanego 2 razy na dobę nie powodowało zmian w wartościach AUC, Cmax lub Cmin etynyloestradiolu oraz lewonorgestrelu. Przyjęcie środków antykoncepcyjnych 35 min po podaniu eksenatydu nie wpływało na AUC, ale powodowało zmniejszenie wartości Cmax etynyloestradiolu o 45% i Cmax lewonorgestrelu o 27-41%, oraz wydłużenie Tmax o 2-4 h w wyniku hamowania opróżniania żołądka. Zmniejszenie Cmax ma ograniczone znaczenie kliniczne. Nie jest konieczna zmiana dawkowania środków antykoncepcyjnych. Badania dotyczące interakcji lekowych przeprowadzono jedynie u osób dorosłych.

Dawkowanie

Podskórnie. Dorośli. Zalecana dawka to 2 mg eksenatydu raz na tydzień. U pacjentów, którzy stosowali eksenatyd 2 razy na dobę (Byetta) po zmianie terapii na Bydureon może wystąpić tymczasowe zwiększenie stężenia glukozy we krwi, które zazwyczaj mija w ciągu pierwszych 2 tyg. po rozpoczęciu terapii. W przypadku dodania preparatu do aktualnie stosowanego leczenia metforminą i (lub) tiazolidynodionami, można kontynuować podawanie metforminy i (lub) tiazolidynodionu w dotychczasowych dawkach. W przypadku dodania preparatu do aktualnie stosowanego leczenia pochodną sulfonylomocznika, należy rozważyć zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Preparat należy podawać raz w tygodniu, tego samego dnia każdego tygodnia. Dzień podania można w razie konieczności zmienić, pod warunkiem, że następna dawka zostanie podana przynajmniej 1 dobę (24 h) później. Preparat można podawać o każdej porze dnia, niezależnie od posiłków. Jeżeli pominięto dawkę, należy ją podać tak szybko jak jest to możliwe. Przy kolejnym podaniu leku pacjenci mogą powrócić do wcześniej wybranego dnia wstrzykiwania leku. Jednak tylko jedno wstrzyknięcie powinno być podane w ciągu 24 h. Stosowanie preparatu nie wymaga dodatkowej samokontroli. Sprawdzanie stężenia glukozy we krwi może być konieczne w celu dostosowania dawki pochodnej sulfonylomocznika. W przypadku rozpoczęcia przyjmowania innych leków przeciwcukrzycowych po przerwaniu stosowania preparatu, należy wziąć pod uwagę przedłużone uwalnianie preparatu. Szczególne grupy pacjentów. Nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na wiek. U pacjentów w podeszłym wieku należy wziąć pod uwagę wydolność nerek pacjenta. Doświadczenie kliniczne u pacjentów w wieku >75 lat jest bardzo ograniczone. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (CCr.: 50-80 ml/min) oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Doświadczenie kliniczne u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CCr.: 30-50 ml/min) jest bardzo ograniczone, dlatego nie zaleca się stosowania eksenatydu o przedłużonym uwalnianiu w tej grupie pacjentów. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania eksenatydu o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Dawkę należy podać we wstrzyknięciu podskórnym w brzuch, udo lub tylną część ramienia, natychmiast po uzyskaniu zawiesiny proszku w rozpuszczalniku. Lek jest przeznaczony do samodzielnego stosowania przez pacjenta. Każdy zestaw jest przeznaczony do jednorazowego użytku przez jedną osobę. Zaleca się przeprowadzenie szkolenia dla osób nieposiadających wykształcenia medycznego, którzy będą podawać lek.

Uwagi

Eksenatyd o przedłużonym uwalnianiu ma niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. W przypadku jednoczesnego stosowania preparatu i pochodnych sulfonylomocznika należy poinformować pacjentów, żeby zachowali ostrożność w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex