Znajdź lek

Eucreas

Działanie

Lek złożony o działaniu hipoglikemicznym. Wildagliptyna to silny, selektywny inhibitor peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4), poprawiający czynność wysepek Langerhansa. Wildagliptyna powoduje szybkie i całkowite zahamowanie aktywności DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia endogennych inkretyn GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu 1) i GIP (żołądkowego peptydu hamującego), zarówno na czczo jak i po posiłku. Powoduje to poprawę wrażliwości komórek beta na glukozę, co skutkuje lepszym wydzielaniem insuliny zależnym od glukozy u pacjentów z cukrzycą typu 2. Zwiększając endogenne stężenie GLP-1 wildagliptyna poprawia również wrażliwość komórek alfa na glukozę - wydzielanie glukagonu jest bardziej dostosowane do stężenia glukozy. Zwiększenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii, w wyniku zwiększonego stężenia inkretyn, skutkuje zmniejszonym wątrobowym wydzielaniem glukozy na czczo i po posiłku, a w konsekwencji - zmniejszeniem glikemii. Po podaniu doustnym na czczo lek jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu występuje po 1,7 h. Spożycie pokarmu nieznacznie opóźnia wystąpienie maksymalnego stężenia w osoczu - do 2,5 h, jednak nie zmienia całkowitej ekspozycji na lek (AUC). Całkowita biodostępność wynosi 85%. Wildagliptyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (9,3%) i zostaje równomiernie rozmieszczona w osoczu i krwinkach czerwonych. Znaczna część dawki (69%) jest metabolizowana. Po podaniu doustnym 85% dawki wydalane jest z moczem, 15% - z kałem; 23% dawki - w postaci niezmienionej przez nerki. T0,5 w fazie eliminacji po podaniu doustnym wynosi ok. 3 h. Metformina zmniejsza stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie pobudza wydzielania insuliny i dlatego nie wywołuje hipoglikemii. Metformina działa na drodze trzech mechanizmów: zmniejsza wątrobowe wytwarzanie glukozy hamując glukoneogenezę i glikogenolizę, zwiększa wrażliwość na insulinę komórek w mięśniach, poprawiając obwodowy wychwyt glukozy i jej zużycie, opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. Metformina pobudza wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu. Zwiększa zdolność do transportu przez błonę komórkową wszystkich typów nośników glukozy. Ponadto wywiera korzystny wpływ na metabolizm lipidów - zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego, frakcji LDL i trójglicerydów. Po podaniu doustnym wchłanianie leku ulega wysyceniu i jest niecałkowite. Całkowita biodostępność wynosi 50-60%. Maksymalne stężenie leku we krwi występuje 2,5 h po podaniu. Pokarm zmniejsza i w niewielkim stopniu opóźnia wchłanianie leku. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne. Metformina przenika do erytrocytów. T0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi ok. 6,5 h. Wydalana jest w postaci niezmienionej w moczu.

Wskazania

Leczenie cukrzycy typu 2: preparat jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano wystarczającej kontroli glikemii, mimo stosowania doustnie maksymalnych tolerowanych dawek metforminy w monoterapii lub u pacjentów leczonych wildagliptyną w skojarzeniu i metforminą, w postaci oddzielnych tabletek; do stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem (np. w trzylekowej terapii skojarzonej), jako terapia dodana do diety i wysiłku fizycznego, u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za pomocą metforminy i sulfonylomocznika; do stosowania w skojarzeniu z insuliną (w trzylekowej terapii skojarzonej), jako terapia dodana do diety i ćwiczeń fizycznych w celu poprawy kontroli glikemii u pacjentów, u których insulina w ustalonej dawce oraz metformina w monoterapii nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na wildagliptynę i metforminę lub inne składniki preparatu. Cukrzycowa kwasica ketonowa lub cukrzycowy stan przedśpiączkowy. Niewydolność nerek lub zaburzenia czynności nerek, gdy klirens kreatyniny <60 ml/min. Stany ostre, które mogą zaburzać czynność nerek, takie jak: odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs, donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod. Ostra lub przewlekła choroba, która może być przyczyną niedotlenienia tkanek, taka jak: niewydolność serca lub układu oddechowego, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs. Zaburzenia czynności wątroby. Ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Preparat nie zastępuje insuliny u pacjentów wymagających jej podawania i nie należy go podawać pacjentom z cukrzycą typu 1. Kumulacja metforminy może prowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej. W przypadku podejrzenia kwasicy mleczanowej należy przerwać podawanie preparatu, a pacjent powinien być natychmiast hospitalizowany. W trakcie terapii należy regularnie monitorować stężenia kreatyniny w surowicy: co najmniej raz na rok u pacjentów z prawidłową czynnością nerek; co najmniej 2-4 razy w roku u pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy mieszczącym się w górnej granicy normy (GGN) oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zachować szczególną ostrożność w sytuacjach, gdy czynność nerek może być zaburzona, np. rozpoczynając leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi lub moczopędnymi bądź rozpoczynając podawanie NLPZ. Nie należy stosować preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tym u pacjentów, u których aktywność AlAT lub AspAT przed zastosowaniem leczenia przekraczała ponad 3 razy GGN. Próby czynnościowe wątroby należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia, czynność wątroby monitorować w czasie leczenia w odstępach 3-mies. w czasie pierwszego roku, a następnie okresowo. U pacjentów, u których wystąpi zwiększona aktywność aminotransferaz, należy wykonać powtórne próby wątrobowe w celu potwierdzenia wcześniejszego wyniku. Kolejne badania powinny być wykonywane często, aż do ustąpienia zaburzeń. W razie utrzymywania się aktywności AspAT lub AlAT co najmniej 3 razy większej od GGN, zaleca się zaprzestanie leczenia preparatem. Odstawić preparat należy również w przypadku wystąpienia żółtaczki lub innych objawów wskazujących na zaburzenia czynności wątroby. Po przerwaniu leczenia preparatem i uzyskaniu prawidłowych wyników prób czynnościowych wątroby, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia preparatem. Istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania preparatu u pacjentów ze skórnymi powikłaniami cukrzycowymi - zaleca się monitorowanie zaburzeń skóry (powstawanie pęcherzy, owrzodzeń) w trakcie terapii. Ze względu na ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki pacjentów należy poinformować o jego charakterystycznym objawie - uporczywym, silnym bólu brzucha; w przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie wildagliptyny i innych potencjalnie podejrzanych leków. U pacjentów otrzymujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem może wystąpić ryzyko hipoglikemii - można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika. Należy przerwać stosowanie preparatu na 48 h przed planowaną operacją w znieczuleniu ogólnym, a leczenia nie należy wznawiać wcześniej niż po upływie 48 h od zabiegu. Lek należy odstawić przed badaniem lub w momencie badania radiologicznego z zastosowaniem środków kontrastujących zawierających jod podanych donaczyniowo, a jego podawanie można wznowić nie wcześniej niż po 48 h od badania i i jedynie po ponownej ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona prawidłowa. Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności wildagliptyny i metforminy w trzylekowej terapii doustnej - w skojarzeniu z tiazolidynodionem. Preparat nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Ciąża i laktacja

Leku nie wolno stosować w okresie ciąży i karmienia piersią.

Działania niepożądane

Po zastosowaniu wildagliptyny rzadko obserwowano zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby), przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki prób czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia; rzadko zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego (częściej gdy wildagliptyna była stosowana w skojarzeniu z inhibitorem ACE), większość zdarzeń miała łagodny charakter i ustępowała w czasie leczenia wildagliptyną. Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą: często: ból i zawroty głowy, drżenie, nudności, hipoglikemia; niezbyt często: zmęczenie. Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą i sulfonylomocznikiem: często: zawroty głowy, drżenie, astenia, hipoglikemia, nadmierne pocenie się. Wildagliptyna w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez niej): często: ból głowy, dreszcze, nudności, choroba refluksowa przełyku, zmniejszenie stężenia glukozy we krwi; niezbyt często: biegunka, wzdęcia. Wildagliptyna w monoterapii: często: zawroty głowy; niezbyt często: ból głowy, zaparcia, ból stawów, hipoglikemia, obrzęk obwodowy; bardzo rzadko: zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardzieli. Metformina: bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu; często: metaliczny posmak w ustach; bardzo rzadko: zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 (zależy wziąć pod uwagę jako czynnik etiologiczny niedokrwistości megaloblastycznej), kwasica mleczanowa, nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby lub zapalenie wątroby, reakcje skórne (takie jak rumień, świąd i pokrzywka). Po wprowadzeniu leku do obrotu (częstość nieznana): zapalenie trzustki, zapalenie wątroby (ustępujące po zaprzestaniu stosowania leku), nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych (ustępujące po zaprzestaniu stosowania leku), pokrzywka, pęcherzowe lub złuszczające zmiany skórne.

Interakcje

Nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji z preparatem. Wildagliptyna. Wildagliptyna nie wpływa na układ enzymów CYP450, dlatego prawdopodobieństwo wystąpienia interakcji za pośrednictwem CYP450 jest niewielkie. W przypadku stosowania w skojarzeniu z pioglitazonem, metforminą, gliburydem brak klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną (substrat Pgp) i warfaryną (substrat CYP2C9), nie zostało to jednak ustalone w populacji docelowej. W badaniach nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem, symwastatyną. Działanie hipoglikemizujące leku może być osłabione pod wpływem niektórych substancji czynnych, w tym tiazydów, kortykosteroidów, leków stosowanych w leczeniu chorób gruczołu tarczowego i sympatykomimetyków. Metformina. Alkohol zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodzenia, niedożywienia lub niewydolności wątroby; należy unikać spożywania alkoholu i leków zawierających alkohol. Kationowe substancje czynne opóźniają wydalanie metforminy, co może zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej. Cymetydyna w dawce 400 mg 2 razy na dobę powodowała zwiększenie AUC metforminy o 50%. Podczas jednoczesnego stosowania leków o własnościach kationowych wydalanych w mechanizmie wydzielania kanalikowego, należy rozważyć monitorowanie glikemii, dostosowanie dawki w zakresie zalecanego dawkowania i zmianę leczenia przeciwcukrzycowego. Donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może prowadzić do niewydolności nerek, powodując kumulację metforminy i ryzyko kwasicy mleczanowej. Metforminę należy odstawić przed badaniem lub w czasie badania, leczenie nią można wznowić nie wcześniej niż po upływie 48 h od badania i jedynie po ponownej ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona prawidłowa. Przy jednoczesnym, stosowaniu preparatu i glikokortykosteroidów, agonistów receptorów β2-adrenergicznych i leków moczopędnych (leki te działają hiperglikemicznie) należy częściej oznaczać stężenie glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W razie konieczności, dawkę preparatu można dostosować podczas leczenia w skojarzeniu z tymi lekami i po ich odstawieniu. Inhibitory ACE mogą zmniejszać stężenie glukozy we krwi. W razie konieczności dawkę leku przeciwcukrzycowego, należy dostosować w czasie leczenia innym lekiem i po jego odstawieniu.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Dawkę należy ustalać indywidualnie, na podstawie aktualnego schematu leczenia pacjenta, skuteczności i tolerancji terapii, nie przekraczając maksymalnej zalecanej dawki dobowej wynoszącej 100 mg wildagliptyny. Leczenie można rozpocząć od dawki 50 mg/850mg lub 50 mg/1000 mg 2 razy na dobę (1 tabl. rano i 1 tabl. wieczorem). U pacjentów, u których glikemia nie jest wystarczająco kontrolowana, pomimo podawania maksymalnej tolerowanej dawki metforminy w monoterapii: dawka początkowa powinna zapewnić dostarczenie 50 mg wildagliptyny 2 razy na dobę (całkowita dawka dobowa 100 mg) oraz metforminy w dawce aktualnie przyjmowanej przez pacjenta. U pacjentów wcześniej stosujących jednocześnie wildagliptynę i metforminę w oddzielnych tabletkach: podawanie preparatu należy rozpoczynać od dawki wildagliptyny i metforminy aktualnie stosowanej przez pacjenta. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo zastosowania dwulekowej terapii skojarzonej - metforminy z sulfonylomocznikiem: dawka preparatu powinna zapewnić dostarczenie 50 mg wildagliptyny 2 razy na dobę (całkowita dawka dobowa 100 mg) oraz metforminy w dawce zbliżonej do dawki aktualnie stosowanej przez pacjenta. W przypadku, gdy preparat jest stosowany w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo zastosowania dwulekowej terapii skojarzonej - insuliny z metforminą w maksymalnie tolerowanej dawce: dawka preparatu powinna zapewnić dostarczenie 50 mg wildagliptyny 2 razy na dobę (całkowita dawka dobowa 100 mg) oraz metforminy w dawce zbliżonej do dawki aktualnie przyjmowanej przez pacjenta. Przyjmowanie preparatu podczas posiłku lub zaraz po posiłku może zmniejszyć objawy ze strony żołądka i jelit związane ze stosowaniem metforminy.

Uwagi

W przypadku wystąpienia zawrotów głowy należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu.

Pharmindex