Mięśnie głowy i mięśnie szyi

Mięśnie głowy człowieka to mięśnie mimiczne, mięśnie żucia i mięśnie gałki ocznej oraz języka. Mięśnie szyi dzielą się na trzy grupy. Sprawdź, jak wygląda anatomia mięśni głowy i szyi.


Spis treści

Mięśnie głowy anatomia

Mięśnie głowy możemy podzielić na trzy grupy:

  • mięśnie mimiczne posiadające przynajmniej jeden przyczep na skórze,
  • mięśnie żucia łączące czaszkę z żuchwą,
  • mięśnie języka, gałki ocznej i narządu przedsionkowo-ślimakowego

Powierzchnia czaszki pokryta jest przez czepiec ścięgnisty (galea aponeurotica), będący płaską błoną ścięgnistą, tworzącą rozcięgno dla mięśnia naczasznego (musculus epicranius). W skład mięśnia naczasznego wchodzą: mięsień potyliczno-czołowy i mięsień skroniowo-ciemieniowy.

Mięśnie wyrazowe

Mięśnie wyrazowe napinając skórę twarzy w pewnych okolicach, zmieniają jej kształt i wygląd, nadając jej określony wyraz. Dzięki nim możemy zamykać oczy, marszczyć czoło, całować, wytwarzać dźwięki lub mrugać. Dzięki nim możemy zamykać oczy, marszczyć czoło czy całować. Mięsień okrężny oka (musculus orbicularis oculi) odpowiada min. za obniżanie brwi, zamykanie i zaciskanie powiek, mruganie, rozwieranie woreczka łzowego, nadaje także twarzy wyraz zamyślenia. Między dwoma mięśniami okrężnymi oka znajduje się mięsień podłużny (musculus procerus), który pociąga skórę czoła ku dołowi nadając twarzy groźny wyraz.

Mięśnie ust 

Grupę mięśni znajdującą się w okolicy szpary ust stanowi duża liczba małych i krótkich mięśni, dzięki którym można wykonywać ruchy mimiczne twarzy w zależności od nastroju i wykonywanej czynności. Należą do nich: mięsień obniżacz wargi dolnej, mięsień bródkowy (musculus mentalis), mięsień obniżacz kąta ust (musculus depressor anguli oris), mięsień śmiechowy (musculus risorius), mięsień jarzmowy większy (musculus zygomaticus major), mięsień okrężny ust (musculus orbicularis oris). Mięsień bródkowy (musculus mentalis) odpowiedzialny jest za podnoszenie uwypuklenia bródki i wargi dolnej nadając twarzy nadąsany wyraz. Pogłębia on bruzdę bródkowo-wargową.

Mięsień obniżacz kąta ust (musculus depressor anguli oris), dzięki swym przyczepom pomiędzy kątami ust, a żuchwą obniża kąty ust nadając twarzy wyrazu smutku czy niesmaku. Wyprostowuje on bruzdę nosowo-wargową. Pod nim znajduje się mięsień obniżacz wargi dolnej (musculus depressor labii inferioris).

Mięsień śmiechowy

Mięsień śmiechowy (musculus risorius) wraz z mięśniem jarzmowym większym (musculus zygomaticus major), który jest najsilniejszym mięśniem wyrazowym twarzy, pociągają ku górze kąt ust, odsłaniają zęby, nadają charakterystyczny esowaty kształt bruździe nosowo-wargowej. W efekcie na twarzy człowieka pojawia się uśmiech. Mięsień policzkowy (musculus buccinator) jest odpowiedzialny za wydmuchiwanie powietrza z jamy ustnej potocznie nazywany jest mięśniem trębaczy.

Chroni także śluzówkę policzka przed przygryzieniem w trakcie żucia pokarmu. Mięsień okrężny ust (musculus orbicularis oris), który jest podłożem dla warg, jest odpowiedzialny za zamykanie ust, ustawienie warg do całowania czy gwizdania. Bierze on też udział w ruchach ust podczas jedzenia i picia. Do mięśni mimicznych należą także: mięsień nosowy wraz z mięśniami usznymi.

Mięśnie mimiczne

Mięśnie mimiczne unerwione są przez VII nerw czaszkowy – nerw twarzowy. Jego porażenie wywołuje charakterystyczne objawy do których zaliczamy: opadanie kącika ust, łzawienie a także utratę zdolności gwizdania, dmuchania, mrugania, zamykania oka oraz marszczenia czoła.

Do mięśni żucia zalicza się 4 pary mięśni: mięsień skroniowy (musculus temporalis), mięsień żwacz (musculus masseter), mięsień skrzydłowy przyśrodkowy i boczny. Mięśnie te odpowiedzialne są za proces żucia, czyli poruszanie żuchwą – jej obniżanie i unoszenie, wysuwanie i cofanie oraz ruchy boczne. Najsilniejszym mięśniem żucia jest mięsień skroniowy.

Mięśnie szyi anatomia

Mięśnie szyi to mięśnie położone z prawej i lewej strony kręgosłupa oraz do przodu od niego. Dzielimy je na trzy grupy: powierzchowną, środkową i głęboką. Do grupy powierzchownej zaliczamy mięsień szeroki szyi (platysma) oraz mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy (musculus sternocleidomastoideus). Mięsień szeroki szyi biegnie z górnej części klatki piersiowej, aż do bocznej części twarzy.

Stanowi on czworoboczną, szeroką, ale bardzo cienką warstwę mięśniową. Jest słabo ukrwiony i stąd posiada zwykle mało intensywne zabarwienie. Mięsień ten bierze udział w ruchach mimicznych twarzy. Pociąga kąty ust ku dołowi i bocznie, nadając twarzy wyraz złości lub przerażenia. Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy jest silnym, parzystym mięśniem, przebiegającym od przodu i dołu do tyłu i do góry. Mięsień ten zgina głowę w bok, obraca w przeciwległą stronę i unosi twarz ku górze. Praca obydwu mięśni naraz pociąga głowę do przodu, zgina głowę do tyłu unosząc jednocześnie twarz ku górze i wzmaga lordozę szyjną, unosi też mostek wspomagając oddychanie.

Do grupy środkowej mięśni szyi zalicza się mięśnie podgnykowe i nadgnykowe, które ustalają położenie kości gnykowej, a także obniżają żuchwę. Zaś do grupy głębokiej mięśni szyi zaliczamy mięśnie pochyłe i przedkręgowe, które wspomagają wykonanie ruchów zginania głowy i kręgosłupa szyjnego wraz z jego obracaniem.



Mięśniegłowyiszyi-widokzprzodu


Mięśniegłowyiszyi-widokzboku" class="art__hash-separator">

Głowa i szyja


Mięśnie głowy i szyi - widok z przodu


Mięśnie głowy i szyi - widok z boku

Powiązane artykuły