Znajdź lek

Torsemed

Działanie

Lek z grupy diuretyków pętlowych. W małych dawkach profil farmakodynamiczny leku podobny jest do diuretyków tiazydowych, biorąc pod uwagę nasilenie i czas trwania diurezy. W większych dawkach torasemid wywołuje szybką diurezę zależną od zastosowanej dawki. Po podaniu doustnym torasemid wchłania się szybko i prawie całkowicie, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 1-2 h. Ponad 99% leku wiąże się z białkami osocza. Torasemid jest metabolizowany do 3 metabolitów na drodze oksydacji i hydroksylacji pierścienia aromatycznego. Około 80% podanej dawki wydalane jest w postaci niezmienionej i jako metabolity w wyniku wydzielania kanalikowego. T0,5 wynosi 3-4 h.

Wskazania

Tabletki 5 mg: samoistne nadciśnienie tętnicze; obrzęki spowodowane zastoinową niewydolnością serca, przewlekłą niewydolnością nerek lub niewydolnością wątroby. Tabletki 10 mg, 20 mg: obrzęki spowodowane zastoinową niewydolnością serca, przewlekłą niewydolnością nerek lub niewydolnością wątroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne sulfonylomocznika lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność nerek z bezmoczem. Śpiączka wątrobowa i stan przedśpiączkowy. Niedociśnienie tętnicze. Hipowolemia. Karmienie piersią.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać hipokaliemię, hiponatremię i hipowolemię. U pacjentów z zaburzeniami w oddawaniu moczu (np. z powodu rozrostu gruczołu krokowego) zwiększone wytwarzanie moczu może prowadzić do zatrzymania moczu i nadmiernego rozciągnięcia pęcherza moczowego. Zachować ostrożność w przypadku zaburzeń rytmu serca (np. bloku zatokowo-przedsionkowego, bloku przedsionkowo-komorowego IIst. lub IIIst.). Należy obserwować, czy u pacjenta występują objawy utraty elektrolitów i zagęszczenia krwi, zwłaszcza na początku leczenia i u pacjentóww podeszłym wieku. Podczas długotrwałego leczenia torasemidem zaleca się regularne kontrolowanie równowagi elektrolitowej, zwłaszcza stężenia potasu w surowicy (w szczególności u pacjentów otrzymujących glikozydy naparstnicy, glikokortykosteroidy, mineralokortykosteroidy lub leki przeczyszczające), stężenia glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi oraz liczby komórek krwi obwodowej (krwinek czerwonych, białych i płytek krwi). Zaleca się staranną obserwację stanu zdrowia pacjentów ze skłonnością do hiperurykemii i dny moczanowej. U pacjentów z cukrzycą utajoną lub jawną należy kontrolować metabolizm węglowodanów. Z uwagi na niewystarczające doświadczenie w stosowaniu torasemidu, należy zachować ostrożność w następujących przypadkach: w zaburzeniach równowagi kwasowo-zasadowej; podczas równoczesnego stosowania litu, antybiotyków aminoglikozydowych lub cefalosporyn; w niewydolności nerek wywołanej przez leki o działaniu nefrotoksycznym; u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat; w patologicznych zaburzeniach krwi (np. małopłytkowości lub niedokrwistości u pacjentów bez niewydolności nerek). Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Brak danych dotyczących wpływu torasemidu na rozwój zarodka i płodu u ludzi. Torasemid przenika do organizmu płodu i wywołuje zaburzenia elektrolitowe. Istnieje również ryzyko małopłytkowości u noworodków. Lek można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko. Należy stosować możliwie najmniejszą dawkę. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią. W badaniach nieklinicznych nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Działania niepożądane

Często: zmniejszenie apetytu, nasilenie zasadowicy metabolicznej, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej zależne od dawki i czasu leczenia, zwłaszcza np. hipowolemia, hipokaliemia (w przypadku jednoczesnego stosowania diety ubogopotasowej, wymiotów, biegunki, nadużywania leków przeczyszczających oraz u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności wątroby) i/lub hiponatremia; ból i zawroty głowy pochodzenia błędnikowego (zwłaszcza na początku leczenia); ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie (zwłaszcza na początku leczenia); kurcze mięśni (zwłaszcza na początku leczenia); uczucie zmęczenia, osłabienie (szczególnie na początku leczenia), zwiększenie stężenia kwasu moczowego i glukozy we krwi, zwiększenie stężenia tłuszczów (triglicerydów, cholesterolu) we krwi, zwiększenie aktywności niektórych enzymów wątrobowych (gamma- GT) we krwi. Niezbyt często: parestezje; suchość błony śluzowej jamy ustnej; u pacjentów z zaburzeniami w oddawaniu moczu (np. z powodu rozrostu gruczołu krokowego) zwiększone wytwarzanie moczu może prowadzić do zatrzymania moczu i nadmiernego rozciągnięcia pęcherza moczowego; zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi. Bardzo rzadko: małopłytkowość, erytropenia, leukopenia; zaburzenia widzenia; szumy uszne, głuchota; powikłania zakrzepowo-zatorowe, dezorientacja (splątanie), niedociśnienie tętnicze, zaburzenia krążenia w sercu i ośrodkowym układzie nerwowym (w tym niedokrwienie serca i mózgu) wskutek zagęszczenia krwi - mogą one prowadzić m.in. do zaburzeń rytmu serca, dławicy piersiowej, ostrego zawału serca lub omdleń; zapalenie trzustki; reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło), ciężkie reakcje skórne.

Interakcje

Podczas jednoczesnego stosowania glikozydów naparstnicy niedobór potasu i (lub) magnezu może zwiększać wrażliwość mięśnia sercowego na te leki. Wydalanie potasu pod wpływem mineralo-i glikokortykosteroidów oraz leków przeczyszczających może się zwiększać. Działanie stosowanych jednocześnie leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów konwertazy angiotensyny, może być zwiększone. Trwające leczenie sekwencyjne lub skojarzone inhibitorami konwertazy angiotensyny, a także leczenia nowym inhibitorem konwertazy angiotensyny, może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ryzyko można zminimalizować przez zmniejszenie dawki początkowej inhibitora konwertazy angiotensyny i (lub) zmniejszenie dawki lub chwilowe odstawienie torasemidu na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem konwertazy angiotensyny. Torasemid może zmniejszać wrażliwość tętnic na działanie leków presyjnych, takich jak adrenalina i noradrenalina. Torasemid może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych. Torasemid, szczególnie w dużych dawkach, może nasilać działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych, toksyczność preparatów cisplatynyi nefrotoksyczne działanie cefalosporyn. Torasemid może zwiększać stężenie litu w surowicy i jego działanie kardio-i neurotoksyczne. Torasemid może nasilać działanie leków zwiotczających zawierających pochodne kurary oraz działanie teofiliny. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna) mogą zmniejszać działanie moczopędne i hipotensyjne torasemidu, prawdopodobnie na drodze hamowania syntezy prostaglandyn. Probenecyd może zmniejszać skuteczność torasemidu przez hamowanie wydzielania kanalikowego. Torasemid hamuje wydalanie salicylanów przez nerki, zwiększając ryzyko ich działania toksycznego u pacjentów otrzymujących duże dawki tych leków. Nie badano jednoczesnego stosowania torasemidu i kolestyraminy u ludzi, ale w badaniu na zwierzętach jednoczesne podawanie kolestyraminy zmniejszało wchłanianie torasemidu przyjmowanego doustnie.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie obrzęków (tabl. 5 mg, 10 mg, 20 mg): 5 mg raz na dobę; na ogół jest to również dawka podtrzymująca. W razie konieczności dawkę można zwiększać stopniowo do 20 mg raz na dobę. W pojedynczych przypadkach stosowano 40 mg torasemidu na dobę. Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego (tabl. 5 mg): 2,5 mg na dobę, najlepiej przyjmowana podczas śniadania. Dawki tej nie należy zwiększać przed upływem 2 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Dawka maksymalna wynosi 5 mg raz na dobę. Szczególne grupy pacjentów. Zalecenia dotyczące dawkowania nie ulegają zmianie u osób w podeszłym wieku, jednak badania porównawcze u pacjentów w podeszłym wieku i młodych są niewystarczające. Dane dotyczące dostosowania dawki torasemidu u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek są ograniczone. Podczas leczenia pacjentów z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność, ponieważ stężenia torasemidu w osoczu mogą być zwiększone. Brak doświadczeń dotyczących stosowania torasemidu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Sposób podania. Tabletki należy przyjmować rano, bez rozgryzania, popijając niewielką ilością płynu. Lek jest zazwyczaj stosowany w leczeniu długotrwałym lub do czasu ustąpienia obrzęków. Tabletki można podzielić na równe dawki.

Uwagi

Pacjentów otrzymujących torasemid należy ostrzec, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn, jeśli występują u nich zawroty głowy lub podobne objawy; jest to szczególnie istotne na początku leczenia, podczas zwiększania dawki, zmiany preparatu na inny lub jednoczesnego spożycia alkoholu.

Pharmindex