Znajdź lek

Fludara Oral

Działanie

Cytostatyk, antymetabolit, analog purynowy. Fosforan fludarabiny jest szybko defosforylowany do 2-F-ara-A, który jest pobierany przez komórki organizmu i następnie fosforylowany wewnątrzkomórkowo przez kinazę deoksycytydynową do aktywnego trifosforanu. Metabolit ten hamuje reduktazę rybonukleotydową, polimerazę α, δ i ε DNA, primazę DNA i ligazę DNA, hamując tym samym syntezę DNA. Ponadto następuje częściowe zahamowanie polimerazy II RNA i w konsekwencji zmniejszenie syntezy białek. Hamowanie syntezy DNA prowadzi do redukcji podziałów komórek i indukcji zjawiska apoptozy. Po podaniu doustnym stężenie 2F-ara-A we krwi osiąga maksimum w czasie 1-2 h. Po podaniu dawki pojedynczej i wielokrotnej, dostępność układowa 2F-ara-A wynosi około 50-65%. 2-F-ara-A jest aktywnie transportowana do komórek białaczkowych, gdzie ulega ponownej fosforylacji do mono-, dwu-, a następnie trifosforanu, którego maksymalne stężenie w białaczkowych limfocytach obserwowane jest średnio po 4 h. Eliminacja trifosforanu z komórek docelowych wykazywała średnie wartości T0,5 15 i 23 h. Lek jest wydalany głównie przez nerki.

Wskazania

Leczenie początkowe pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową typu B-komórkowego oraz pacjentów z przewlekłą białaczka limfocytową typu B-komórkowego, u których po zastosowaniu co najmniej jednego standardowego cyklu leczenia zawierającego lek alkilujący, nie osiągnięto poprawy po leczeniu lub nastąpiła progresja choroby w trakcie leczenia lub po leczeniu.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na fosforan fludarabiny lub pozostałe składniki leku. Zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny <30 ml/min. Niewyrównana niedokrwistość hemolityczna. Okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Pacjenci powinni być wnikliwie obserwowani ze względu na możliwość wystąpienia hematologicznych i niehematologicznych objawów toksyczności. Należy regularnie kontrolować obraz krwi obwodowej oraz uważnie obserwować pacjentów, czy nie występuje hemoliza lub neurologiczne objawy niepożądane. Nie jest znany wpływ długotrwałego stosowania leku na OUN. Szczególnie ostrożnie stosować u chorych w złym stanie ogólnym, po rozważeniu ryzyka i oczekiwanych korzyści - zwłaszcza u pacjentów z ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego, takimi jak: trombocytopenia, niedokrwistość i (lub) granulocytopenia (działanie hamujące czynność szpiku kostnego może się kumulować w trakcie kolejnych kursów leczenia), z zaburzeniami odporności lub po przebytych zakażeniach oportunistycznych (należy rozważyć leczenie profilaktyczne u pacjentów zagrożonych rozwinięciem zakażeń oportunistycznych). Należy zachować ostrożność u pacjentów zagrożonych zespołem lizy guza; z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-70 ml/min); z niewydolnością wątroby; w podeszłym wieku (kontrolować klirens kreatyniny). Pacjenci leczeni fludarabiną, u których jest lub będzie wykonywana transfuzja krwi, powinni otrzymywać tylko napromienioną krew w celu uniknięcia wystąpienia reakcji przeszczep przeciw gospodarzowi. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie fludarabiną, należy unikać stosowania chlorambucylu (u większości pacjentów z opornością na fludarabinę zastosowanie chlorambucylu jest również nieskuteczne). U pacjentów, u których w przeszłości w związku ze stosowaniem analogów purynowych wystąpiła polekowa niedokrwistość hemolityczna, po zastosowaniu fludarabiny należy spodziewać się nawrotu hemolizy. W przypadku wystąpienia hemolizy zaleca się odstawienie fludarabiny. Najczęściej stosowanym leczeniem autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej jest transfuzja napromienionej krwi i podawanie produktów hormonów kory nadnerczy. U pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową typu B-komórkowego zwykle dochodzi do progresji choroby lub jej przekształcenia (np. zespół Richtera). Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność preparatu u dzieci nie zostały ustalone. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Lek może uszkadzać płód - nie stosować w ciąży chyba, że jest to wyraźnie konieczne. Należy unikać poczęcia dziecka w czasie leczenia. Kobiety i mężczyźni w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji w trakcie i co najmniej przez 6 mies. po zakończeniu leczenia fludarabiną. Lek może przenikać do mleka kobiecego - nie stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: zakażenia oportunistyczne, w tym reaktywacja zakażeń wirusami latentnymi (np. wirusem Herpes zoster, wirusem EBV, wirusem JC - PML), zapalenie płuc, neutropenia, niedokrwistość, trombocytopenia, kaszel, nudności, wymioty, biegunka, gorączka, zmęczenie, osłabienie. Często: zespół mielodysplastyczny i ostra białaczka szpikowa (głównie związana z wcześniejszym, jednoczesnym lub późniejszym leczeniem lekami alkilującymi, inhibitorami topoizomerazy lub radioterapią), mielosupresja, jadłowstręt, neuropatia obwodowa, zaburzenia widzenia, zapalenie jamy ustnej, wysypka, dreszcze, złe samopoczucie, obrzęk, zapalenie błon śluzowych. Niezbyt często: zaburzenia autoimmunologiczne (w tym autoimmunologiczna anemia hemolityczna, plamica małopłytkowa, pęcherzyca, zespół Evansa, hemofilia nabyta), zespół lity guza (w tym uszkodzenie nerek, hiperkaliemia, kwasica metaboliczna, hematuria, obecność kryształków w moczu, hiperurykemia, hiperfosfatemia, hipokalcemia), splątanie, pneumotoksyczność (duszność, włóknienie, zapalenie płuc), krwawienia z przewodu pokarmowego, zmiany aktywności enzymów wątrobowych i trzustkowych. Rzadko: zaburzenia limfoproliferacyjne (związane z wirusem EBV), pobudzenie, atak padaczkowy, śpiączka, zapalenie lub neuropatia nerwu wzrokowego, utrata wzroku, niewydolność serca, arytmia, rak skóry, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Częstość nieznana: krwotok mózgowy, krwotok płucny, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego. Donoszono o przypadkach zgonu w wyniku ciężkich działań niepożądanych. U pacjentów leczonych fludarabiną i otrzymujących transfuzje krwi, która nie została napromieniona obserwowano reakcję przeszczep przeciw gospodarzowi (w przypadku wystąpienia może dojść do zgonu). U niektórych pacjentów w trakcie lub po zakończeniu leczenia występowało pogorszenie lub nawrót zmian rakowych skóry, jak również nowe zachorowania na raka skóry. U dorosłych pacjentów zaobserwowano kilka przypadków hipoplazji lub aplazji szpiku kostnego trzech linii komórkowych, prowadzących do pancytopenii, która w niektórych przypadkach kończyła się śmiercią.

Interakcje

Ze względu na możliwość śmiertelnych powikłań ze strony układu oddechowego, nie podawać w skojarzeniu z pentostatyną. W czasie lub po zakończeniu leczenia fludarabiną nie podawać szczepionek zawierających żywe drobnoustroje. Dipyrydamol i inne leki hamujące wychwyt adenozyny mogą zmniejszać skuteczność fludarabiny. Fludarabina w połączeniu z cytarabiną może zwiększać wewnątrzkomórkowe stężenie i wewnątrzkomórkową ekspozycję Ara-CTP (aktywny metabolit cytarabiny) w komórkach białaczkowych; natomiast połączenie to nie wpływało ani na osoczowe stężenia ani na wydalanie Ara-C.

Dawkowanie

Doustnie. Lek powinien być stosowany pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w prowadzeniu terapii przeciwnowotworowej. Dorośli: 40 mg/m2 pc. raz na dobę przez 5 kolejnych dni, w cyklach co 28 dni. Lek należy przyjmować do czasu osiągnięcia najlepszej odpowiedzi na leczenie (całkowita lub częściowa remisja, zwykle 6 cykli), a następnie odstawić. Dawkę leku należy dostosować w przypadku wystąpienia toksyczności hematologicznej. Nie zaleca się dostosowywania dawki w pierwszym cyklu leczenia z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Jeżeli na początku kolejnego cyklu leczenia występują cechy mielotoksyczności, planowany cykl leczenia należy odłożyć do czasu, gdy liczba granulocytów osiągnie wartość >1,0 x 109/l a liczba płytek krwi >100 x 109/l. Cykl leczenia należy odłożyć maksymalnie na 2 tyg. Jeśli mimo zastosowanej przerwy liczba granulocytów i płytek krwi nie powróci do podanych wartości, należy zredukować dawkę leku w sposób następujący: przy liczbie granulocytów 0,5-1,0 x 109/l i (lub) liczbie płytek wynoszącej 50-100 x 109/l - dawka leku powinna wynosić 30 mg/m2 pc./dobę; przy liczbie granulocytów <0,5 x 109/l i (lub) liczbie płytek krwi <50 x 109/l - dawka leku powinna wynosić 20 mg/m2 pc./dobę. Dawki nie należy zmniejszać, jeżeli trombocytopenia jest wynikiem choroby. Jeśli po 2 cyklach leczenia nie obserwuje się odpowiedzi na terapię ani toksyczności hematologicznej lub toksyczność ta występuje w niewielkim stopniu, należy rozważyć zwiększenie dawki leku w następnych cyklach leczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy indywidualnie dostosować dawkę leku. Gdy klirens kreatyniny wynosi 30-70 ml/min - dawkę należy zmniejszyć o 50% i przeprowadzić badania krwi w celu oceny toksyczności.
Lek można przyjmować na czczo lub w czasie posiłku. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Nie należy ich żuć ani łamać.

Uwagi

Lek może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex