Polfenon

Spis treści

Polfenon - skład

1 tabl. powl. zawiera 150 mg lub 300 mg chlorowodorku propafenonu. Tabl. zawierają laktozę.

Polfenon - Działanie

Lek przeciwarytmiczny klasy Ic. Działa stabilizująco na błony komórkowe oraz hamuje szybki prąd sodowy. Powoduje zwolnienie prędkości narastania fazy 0 potencjału czynnościowego. Wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego komórek mięśnia serca, skraca czas trwania potencjału czynnościowego we włóknach Purkiniego. Działa dromotropowo ujemne. Czas refrakcji w przedsionku, węźle przedsionkowo-komorowym i komarach ulega wydłużeniu. U pacjentów z zespołem WPW propafenon wydłuża czas refrakcji w dodatkowych drogach przewodzenia. Propafenon wykazuje także słabe właściwości β-adrenolityczne. Podany doustnie, prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Podlega efektowi pierwszego przejścia. Po podaniu jednorazowej dawki, biodostępność wynosi ok. 50%. Osiąga Cmax w ciągu 3,5 h. Działanie terapeutyczne utrzymuje się około 8 h. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach, kiedy biodostępność wzrasta do prawie 100%. W około 95% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany w wątrobie. U ponad 90% pacjentów lek jest szybko i w znacznym stopniu metabolizowany do dwóch czynnych metabolitów: 5-hydroksypropafenonu - przy udziale izoenzymu CYP2D6 oraz N-depropylopropafenonu (norpropafenonu) - przy udziale CYP3A4, jak i CYP1A2. Aktywność przeciwarytmiczna tych metabolitów jest zbliżona do związku macierzystego, ale ich stężenie we krwi jest o 20% mniejsze. U 0,5 wynosi 2-10 h u pacjentów szybko metabolizujących i około 10-32 h u wolno metabolizujących. Lek jest wydalany z moczem, w postaci metabolitów.

Polfenon - wskazania

Objawowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White'a (WPW), napadowe migotanie przedsionków. Zagrażająca życiu, ciężka, objawowa tachyarytmia komorowa.

Polfenon - Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na propafenon lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Poważne choroby serca, takie jak: niewyrównana zastoinowa niewydolność serca, wstrząs kardiogenny (z wyłączeniem wstrząsu wywoływanego arytmią). Objawowy ciężki rzadkoskurcz. Zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowego, blok przedsionkowo-komorowy II lub IIIst., blok odnóg pęczka Hisa lub blok dystalny u pacjentów bez rozrusznika. Ciężkie niedociśnienia tętnicze. Zaburzenia równowagi wolno-elektrolitowej. Ciężka obturacyjna choroba płuc.

Polfenon - ostrzeżenia

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności propafenonu u pacjentów 0,5 leku), niewydolnością nerek (wolniejsza eliminacja leku), rozrusznikiem (leczenie propafenonem może wpływać na próg stymulacji i czułość wszczepionego stymulatora serca; należy sprawdzić działanie stymulatora i w razie potrzeby ponownie go zaprogramować), miastenią (lek może nasilać jej objawy), u pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności lewej komory - LVEF

Polfenon - ciąża

Propafenon przenika przez barierę łożyska - nie stosować w ciąży z wyjątkiem bezwzględnej konieczności. Może być wydzielany do mleka kobiecego - nie stosować w okresie karmienie piersią.

Polfenon - efekty uboczne

Mogą wystąpić: zwiększenie stężenia glukozy we krwi, hyponatremia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, arytmia (4,7%), dusznica bolesna (4,6%), tachykardia komorowa (3,4%), kołatanie serca (3,4%), blok przedsionkowo-komorowy Ist. (2,5%), bradykardia (1,5%), migotanie przedsionków (1,2%), migotanie komór, opóźnienie przewodnictwa śródkomorowego (1,1%), trzepotanie przedsionków, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, zatrzymanie akcji serca, tachykardia nadkomorowa, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy Ilst. i IIIst., blok odnogi pęczka Hisa, nasilenie niewydolności serca, agranulocytoza, niedokrwistość, granulocytopenia, małopłytkowość, plamica, leukopenia, zaburzenia smaku (8,8%), ból głowy (4,5%), astenia (2,4%), omdlenie (2,2%), ataksja (1,6%), bezsenność (1,5%), drżenie (1,4%), senność (1,2%), zaburzenia mowy, zaburzenia węchu, parestezje, zawroty głowy, niewyraźne widzenie (3,8%), podrażnienie oczu, szum w uszach, duszność (5,3%), nudności i wymioty (10,7%), zaparcia (7,2%), niestrawność (3,4%), biegunka (2,5%), suchość w jamie ustnej (2,4%), ból żołądka (1,7%), wzdęcia (1,2%), zapalenie żołądka (0,03%), odruchy wymiotne, uczucie gorzkiego smaku, zaburzenia czynności nerek, zespół nerczycowy, obfite pocenie się (1,4%), uogólniony rumień skóry, utrata włosów, pokrzywka, świąd, skurcze mięśni, osłabienie mięśni, zespół tocznia, utrata apetytu (1,7%), obrzęk (1,4%), niedociśnienie (1,1%), ortastatyczne spadki ciśnienia krwi (dotyczy to szczególnie pacjentów w podeszłym wieku), napadowe zaczerwienienie twarzy, zmęczenie (12,2%), ból w klatce piersiowej, wysypka (2,6%), świąd, toczeń rumieniowaty, cholestaza (0,2%), objawy uszkodzenia komórek wątrobowych (0,2%), zapalenie wątroby (0,03%), żółtaczka, impotencja, zmniejszenie liczby plemników, niepokój (1,5%). Rzadko: koszmary nocne, depresja, dezorientacja, utrata pamięci, odrętwienie, psychozy maniakalne.

Polfenon - interakcje

Leki miejscowo znieczulające oraz leki blokujące receptory β-adrenergiczne nasilają działanie propafenonu. Inhibitory CYP2D6, CYP1A2 oraz CYP3A4 (np. cymetydyna, ketokonazol, chinidyna, erytromycyna, rytonawir, sok grejpfrutowy) mogą spowalniać metabolizm propafenonu, zwiększając jego stężenie we krwi - podczas jednoczesnego stosowania należy kontrolować czynność serca i układu krążenia i odpowiednio modyfikować dawkę leku. Rytonawir w dawce 800-1200 mg/dobę powoduje istotne zwiększenie stężenia propafenonu we krwi - jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Substancje indukujące CYP3A4 (np. fenobarbital) mogą przyspieszać metabolizm propafenonu, zmniejszając jego stężenie we krwi - przy jednoczesnym długotrwałym stosowaniu fenobarbitalu, należy monitorować odpowiedź na leczenie propafenonem. Ryfampicyna (induktor CYP) zmniejsza stężenie propafenonu we krwi, co może powodować zaostrzenie arytmii. W przypadku stosowania z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, fenoprokumon) należy kontrolować czas protrombinowy. Propafenon zwiększa stężenie we krwi: propranololu, metoprololu, digoksyny, dezipraminy, cyklosporyny i teofiliny - należy rozważyć konieczność dostosowania dawek tych leków. Może zwiększać stężenie leków metabolizowanych przez CYP2D6 (np. wenlafaksyna). Leczenie skojarzone propafenonem i amiodaronem może wpływać na przewodzenie i repolaryzację oraz powodować arytmie - wymagane może być dostosowanie dawek obu leków. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych podczas równoczesnego stosowania propafenonu i lidokainy; opisywano działania niepożądane strony o.u.n. podczas stosowania propafenonu z lidokainą podawaną dożylnie. Jednoczesne stosowanie propafenonu i fluoksetyny u osób szybko metabolizujących powodowało zwiększenie Cmax i AUC propafenonu w postaci o modyfikowanym uwalnianiu o odpowiednio 39% i 50%, a w przypadku propafenonu w postaci konwencjonalnej o 71% i 50%. Gdy propafenon stosowany jest jednocześnie z paroksetyną, jego stężenie we krwi może ulec zwiększeniu - mniejsze dawki propafenonu mogą okazać się wystarczające do uzyskania pożądanego efektu terapeutycznego.

Polfenon - dawkowanie

Doustnie. Leczenie tachyarytmii komorowych powinno przebiegać w warunkach szpitalnych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dobrane. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Początkowo, u pacjentów o masie ciała ok. 70 kg, stosuje się 150 mg 3 razy na dobę. W przypadku nieskuteczności dawkę dobową można zwiększyć, nie częściej niż co 3-4 dni, do dawki 300 mg 2 razy na dobę, a nawet 300 mg 3 razy na dobę, pod warunkiem ścisłej kontroli kardiologicznej. Bezpieczeństwo leku w dawce powyżej 900 mg/dobę nie zostało ustalone. U pacjentów o masie ciała Preparat należy przyjmować po posiłku, popić wodą.

Polfenon - uwagi

Preparat może powodować zaburzenia ze strony o.u.n. (niewyraźne widzenie, zawroty głowy, uczucie zmęczenia, hipotonia ortostatyczna), w związku z czym, może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex