Znajdź lek

Navirel

Działanie

Lek przeciwnowotworowy z grupy alkaloidów barwinka. Hamuje polimeryzację tubuliny i wiąże się preferencyjnie z mikrotubulami mitotycznymi. Na mikrotubule aksonalne działa tylko w dużych stężeniach. Blokuje mitozę w fazie G2-M i powoduje śmierć komórki w interfazie lub w trakcie następnej mitozy. Po podaniu dożylnym w bolusie lub infuzji, eliminacja leku przebiega trójfazowo. Odzwierciedleniem końcowej fazy eliminacji jest długi okres półtrwania, większy niż 40 h. Lek wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (13,5%), natomiast w znacznym stopniu z płytkami krwi (78%). Winorelbina jest pierwotnie metabolizowana przez CYP3A4 cytochromu P-450. Metabolity nie wykazują aktywności, z wyjątkiem 4-O-deacetylowinorelbiny, która jest głównym metabolitem. Lek jest wydalany głównie z żółcią, w małym stopniu z moczem ( poniżej 20%).

Wskazania

Monoterapia przerzutowego raka piersi (stadium IV) zaawansowanego lub opornego na chemioterapię zawierającą antracykliny i taksany. Zaawansowany niedrobnokomórkowy rak płuc (stadium III lub IV).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na winorelbinę lub inne alkaloidy barwinka. Neutropenia < 1500/mm3 lub ciężka, trwająca lub przebyta w ciągu ostatnich 2 tyg., infekcja. Małopłytkowość < 100 000/mm3. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby niezwiązane z chorobą nowotworową. Ciąża i okres karmienia piersią. Nie stosować w połączeniu ze szczepionką przeciw żółtej febrze.

Środki ostrożności

Brak danych na temat skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży. Lek należy podawać wyłącznie dożylnie (z dużą precyzją ze względu na ryzyko wynaczynienia), stosowanie dokanałowe jest przeciwwskazane. Zaleca się ostrożność u pacjentów ze znacznym upośledzeniem wątroby – należy zmniejszyć dawkę i monitorować parametry hematologiczne. Winorelbina nie powinna być stosowana łącznie z radioterapią, jeśli pole napromieniania obejmuje okolice wątroby. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z dodatnim wywiadem w kierunku choroby niedokrwiennej serca.

Ciąża i laktacja

Badania na zwierzętach wykazały, że preparat wykazuje działanie teratogenne i embriotoksyczne. Leku nie należy stosować w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w czasie leczenia i przez 3 miesiące po jego zakończeniu. Mężczyźni poddani leczeniu winorelbiną muszą stosować skuteczną antykoncepcję w czasie leczenia i przez 6 miesięcy po jego zakończeniu. Należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem leczenia preparatem.

Działania niepożądane

Bardzo często (>1/10): mielosupresja prowadząca głównie do neutropenii, niedokrwistość; zaburzenia neurologiczne, w tym zniesienie głębokich odruchów ścięgnistych (po długotrwałej chemioterapii opisywano osłabienie siły mięśniowej w kończynach dolnych); zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i przełyku); przemijające zwiększenie wartości parametrów czynności wątroby; łysienie; zmęczenie, gorączka, bóle o różnym umiejscowieniu, astenia, zaczerwienienie w miejscu podania leku, ból i zapalenie żyły. Często (>1/100, <1/10): zakażenia bakteryjne, wirusowe lub grzybicze o różnej lokalizacji; małopłytkowość (rzadko ciężka); reakcje alergiczne (skórne i reakcje ze strony układu oddechowego); biegunka; bóle mięśniowe, bóle stawowe, ból szczęki; zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Niezbyt często: sepsa, w tym ciężka sepsa z niewydolnością narządów trzewnych; ciężkie parestezje z objawami zaburzeń czucia i zaburzeń ruchowych; niedociśnienie lub nadciśnienie tętnicze, napady zaczerwienienia twarzy i zmniejszenie ciepłoty skóry w obwodowych częściach ciała; duszność, skurcz oskrzeli. Rzadko: znaczna hiponatremia; choroba niedokrwienna serca (dławica piersiowa, przejściowe zmiany zapisu EKG, zawał mięśnia sercowego w części przypadków zakończony zgonem); ciężkie niedociśnienie tętnicze, zapaść; śródmiąższowe zapalenie płuc (u części pacjentów zakończone zgonem); niedrożność porażenna jelit (leczenie można wznowić po normalizacji motoryki jelit), zapalenie trzustki; uogólnione reakcje skórne; martwica tkanek w miejscu podania. Bardzo rzadko: powikłana sepsa, w tym zakończona zgonem; zespół Guillaina-Barre'a; częstoskurcz, kołatanie i zaburzenia rytmu serca; niewydolność oddechowa. Częstość nieznana: sepsa neutropeniczna (obarczona ryzykiem zgonu w 1,2% przypadków); gorączka neutropeniczna, pancytopenia; ogólnoustrojowe reakcje alergiczne (reakcja anafilaktyczna lub wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktoidalna, obrzęk naczynioruchowy); zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego; jadłowstręt; erytrodyzestazja dłoniowo-podeszwowa.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie winorelbiny i cisplatyny nie wywiera wpływu na parametry farmakokinetyczne, jednak przy tym połączeniu występowanie granulocytopenii jest częstsze niż podczas monoterapii winorelbiną. Winorelbina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, w związku z tym jednoczesne stosowanie leków wpływających pobudzająco (np. fenytoina, ryfampicyna) lub hamująco na ten enzym (np. itrakonazol, ketokonazol) może zmieniać farmakokinetykę winorelbiny. W jednym z badań klinicznych I fazy stwierdzono zwiększoną częstość występowania neutropenii III/IV stopnia, kiedy z winorelbiną podawaną dożylnie stosowano lapatynib – należy zachować ostrożność. Skojarzone stosowanie winorelbiny z innymi lekami mogącymi oddziaływać toksycznie na szpik kostny obarczone jest dużym ryzykiem nasilenia działań niepożądanych związanych z mielosupresją. Alkaloidów barwinka nie należy stosować w skojarzeniu z itrakonazolem ze względu na ryzyko nasilenia neurotoksyczności wskutek spowolnienia ich metabolizmu wątrobowego przez itrakonazol. Stosowanie winorelbiny i mitomycyny C zwiększa ryzyko skurczu oskrzeli, duszności i śródmiąższowych chorób płuc. Winorelbina jest substratem glikoproteiny P, w związku z czym jednoczesne stosowanie winorelbiny z inhibitorami (np. werapamilem, cyklosporyną, chinidyną) lub induktorami tego białka transportowego może wpływać na jej stężenie. W przypadku jednoczesnego stosowania cytostatyków z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi zaleca się częstsze oznaczanie INR. Przeciwwskazane jest stosowanie z fenytoiną ze względu na ryzyko zaostrzenia drgawek wynikających z obniżonego jej wchłaniania z przewodu pokarmowego przez winorelbinę bądź ze względu na ryzyko nasilenia działań toksycznych lub utraty skuteczności cytostatyku wskutek wzmożonego przez fenytoinę metabolizmu wątrobowego. Preparat nie jest zalecany w połączeniu z żywymi szczepionkami, a przeciwwskazany ze szczepionką przeciwko żółtej febrze.

Dawkowanie

Lek musi być stosowany pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w chemioterapii onkologicznej. Lek podaje się wyłącznie dożylnie po odpowiednim rozcieńczeniu. Dorośli. Zazwyczaj 25-30 mg/m2 pc. raz na tydzień. Jeśli winorelbina jest stosowana w skojarzeniu z innymi cytostatykami, dokładną jej dawkę określa stosowany protokół leczenia. Maksymalna tolerowana dawka w przypadku jednorazowego podania wynosi 35,4 mg/m2 pc. Maksymalna dawka całkowita w przypadku jednorazowego podania wynosi 60 mg. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności wątroby farmakokinetyka winorelbiny nie ulega zmianie. Mimo to u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby zaleca się zastosowanie środka ostrożności w postaci zmniejszenia dawki do 20 mg/m2 pc. i uważnego monitorowania parametrów hematologicznych. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
Przed podaniem w powolnym  bonusie (6-10 min) lek należy rozcieńczyć w 20-50 ml roztworu soli fizjologicznej lub 5% roztworze glukozy; przed podaniem w postaci krótkiej infuzji (20-30 min) - rozcieńczyć w 125 ml soli fizjologicznej lub 5% roztworze glukozy.

Uwagi

W trakcie leczenia - przed każdym podaniem leku, należy regularnie kontrolować obraz morfologiczny krwi. Należy unikać jakiegokolwiek kontaktu leku z oczami (istnieje ryzyko silnego podrażnienia, a nawet owrzodzenia rogówki).

Pharmindex