Znajdź lek

Dacarbazin Teva

Działanie

Cytostatyk o działaniu alkilującym. Zaburza syntezę DNA, RNA i białek, jednak działanie cytotoksyczne nie jest swoiste dla żadnej fazy cyklu komórkowego. Dakarbazyna powoli zabija komórki i u ludzi nie wykazuje działania immunusupresyjnego. Duża objętość dystrybucji wykazuje na jej umiejscawianie się w niektórych tkankach, prawdopodobnie w wątrobie. W około 5% wiąże się z białkami osocza. T0,5 w osoczu po podaniu dożylnym wynosi około 35 min. Dakarbazyna przenika przez barierę krew-mózg w ograniczonym zakresie. W płynie mózgowo-rdzeniowym stwierdzano stężenia odpowiadające ok. 14% zawartości w osoczu. Nie wiadomo, czy przechodzi przez łożysko lub przenika do mleka kobiecego.

Wskazania

Czerniak złośliwy przerzutowy. Dakarbazynę stosuje się również jako część chemioterapii skojarzonej w leczeniu: zaawansowanej ziarnicy złośliwej (choroba Hodgkina) i zaawansowanych mięsaków tkanek miękkich (z wyjątkiem mięsaka Kaposiego) u osób dorosłych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na dakarbazynę lub pozostałe składniki preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią. Ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Jednoczesne stosowanie ze szczepionką przeciwko żółtej febrze, z fenytoiną stosowaną w profilaktyce oraz żywymi atenuowanymi szczepionkami.

Środki ostrożności

Podczas chemioterapii należy unikać leków hepatotoksycznych i alkoholu. Podawanie leków przeciwwymiotnych może także zmniejszać częstość zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Jeżeli lek zostanie podany poza naczynie może to spowodować uszkodzenie tkanki i ostry ból. Toksyczność hematologiczna dakarbazyny może być przyczyną czasowego zawieszenia lub przerwania terapii.

Ciąża i laktacja

Stosowanie leku w ciąży i okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Mężczyznom należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas leczenia i przez 3 mies. po jego zakończeniu. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas leczenia.

Działania niepożądane

Często: niedokrwistość, leukopenia (objawami mogą być gorączka, infekcje oraz posocznica), trombocytopenia, supresja szpiku kostnego; brak łaknienia; nudności, wymioty. Niezbyt często: bóle głowy, napady drgawkowe, parestezje twarzy, letarg; zaburzenia widzenia (zamazany obraz), zaczerwienienie twarzy; zwiększenie stężenia transaminaz (AST, ALT), fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy mleczanowej (LDH) (zazwyczaj w ciągu 2 tyg. powracają do wartości prawidłowych); hepatotoksyczność, zakrzepica żyły wątrobowej, martwica wątroby, zespół Budd-Chiari (w tym potencjalne przypadki śmiertelne); zaburzenia czynności nerek ze wzrostem kreatyniny i mocznika we krwi; wypadanie włosów, przebarwienia skóry; objawy grypopodobne, złe samopoczucie, uczucie ogólnego zmęczenia, rozbicia. Rzadko: splątanie; biegunka; reakcje fotowrażliwości; podrażnienie w miejscu podania. Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, reakcje nadwrażliwości; rumień, pokrzywka, wysypka plamowo-grudkowa. U niektórych pacjentów obserwowano objawy grypopodobne, w tym gorączkę, bóle mięśniowe i złe samopoczucie; objawy te występowały po zastosowaniu wysokich pojedynczych dawek oraz około 7 dni po podaniu dakarbazyny i utrzymywały się 7-21 dni. Zaburzenia te mogą pojawić się powtórnie w następnych cyklach leczenia. Zmiany w miejscu podania oraz niektóre ogólnoustrojowe działania mogą być spowodowane powstaniem produktów rozkładu dakarbazyny pod wpływem światła.

Interakcje

Wobec zwiększonego ryzyka zakrzepowego w chorobach nowotworowych często stosuje się leczenie przeciwkrzepliwe; wymaga to zwiększenie częstotliwości monitorowania INR. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie cytostatyków z fenytoiną (zwiększone ryzyko drgawek; w takim przypadku należy zastosować inny lek przeciwdrgawkowy - benzodiazepinę), szczepionką przeciw żółtej febrze (ryzyko śmiertelnej choroby poszczepiennej) z żywymi atenuowanymi szczepionkami (ryzyko powikłań wielonarządowych o ciężkim przebiegu zagrażającym życiu; ryzyko to jest dodatkowo zwiększone u pacjentów, u których odporność jest już osłabiona przez chorobę podstawową) - należy w takiej sytuacji zastosować szczepionki inaktywowane. Należy rozważyć jednoczesne stosowanie z cyklosporyną (oraz przez ekstrapolację takrolimusem), gdyż powoduje ona nadmierną immunosupresję z ryzykiem limfoproliferacji. Nie należy stosować jednocześnie dakarbazyny w wysokich dawkach z fotemustyną, ze względu na możliwość wystąpienia ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłego (ARDS); dakarbazynę należy podawać najwcześniej po tygodniu od podania fotemustyny.

Dawkowanie

Preparat należy stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza, odpowiednio doświadczonego w zakresie chemioterapii przeciwnowotworowej. Podawać wyłącznie dożylnie. Czerniak złośliwy: w monoterapii we wstrzyknięciu dożylnym w dawkach 200-250 mg/m2 pc./dobę przez 5 dni w cyklach 3-tygodniowych. Alternatywnie można podać dakarbazynę w krótkiej infuzji dożylnej trwającej 15 do 30 min. Można podać również dakarbazynę w dawce 850 mg/m2 pc./dobę 1. dnia, a następnie podawać lek co 3 tyg. w postaci infuzji dożylnej. Choroba Hodgkina: 375 mg/m2 pc./dobę dożylnie w 1. i 15. dniu cyklu w połączeniu z doksorubiną, bleomycyną i winblastyną. Mięsak tkanek miękkich u dorosłych: 250 mg/m2 pc. dożylnie przez 1-5 dni w cyklach 3-tygodniowych w połączeniu z doksorubicyną. Przyjęcie ostatniego posiłku na 4-6 h przed podaniem leku może zmniejszyć nasilenie nudności i wymiotów, które u większości pacjentów występują w pierwszych dwóch dniach leczenia. Przed każdym cyklem leczenia należy bardzo dokładnie przeanalizować korzyści i ryzyko terapii, ze względu na możliwość ciężkich zaburzeń żołądkowo jelitowych i hematologicznych.
Czas trwania leczenia należy określić indywidualnie, uwzględniając rodzaj i stopień zaawansowania choroby, zastosowanie leczenia skojarzonego i występujące u pacjenta reakcje niepożądane. W zaawansowanej chorobie Hodgkina zwykle stosuje się 3-8 cykli leczenia skojarzonego. W czerniaku złośliwym z przerzutami i w zaawansowanych mięsakach czas terapii należy dobrać indywidualnie.
W razie wynaczynienia, należy niezwłocznie zakończyć podawanie leku. Dawki do 200 mg/m2 pc. mogą być podawane w pojedynczym wstrzyknięciu, dawki większe (od 200 do 850 mg/m2 pc.) powinny być podawane we wlewie dożylnym trwającym od 15 do 30 min. Zaleca się podawanie leku w warunkach szpitalnych, gdzie istnieje możliwość częstszej kontroli pacjenta.
Roztwory preparatu należy przygotować dodając odpowiednio 10 ml i 20 ml wody do wstrzykiwań. Otrzymane roztwory zawierają 10 mg/ml dakarbazyny, pH 3-4; są one hipoosmolarne i należy je podawać w pojedynczym wstrzyknięciu trwającym około 1-2 min. W razie potrzeby roztwory mogą być rozcieńczane w 125-250 ml 5% roztworu glukozy lub 0,9% roztworu chlorku sodu i podawane we wlewie dożylnym w ciągu 15-30 min.

Uwagi

Roztwory dakarbazyny są wrażliwe na światło i dlatego należy je odpowiednio chronić przed jego działaniem, również w trakcie podawania. Wymagana jest częsta kontrola rozmiaru i czynności wątroby oraz liczby białych i czerwonych krwinek, a także płytek krwi. Podczas przygotowywania roztworu lub jego podawania, należy unikać kontaktu leku ze skórą i oczami. Dakarbazyna może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych z uwagi na mogące wystąpić nudności i wymioty oraz rzadkie zaburzenia układu nerwowego.

Pharmindex