Znajdź lek

Fludarabine Teva

Działanie

Cytostatyk z grupy antymetabolitów - fluorowany analog nukleotydowy widarabiny, leku o działaniu przeciwwirusowym - 9-beta-D-arabinofuranosyladeniny (ara-A). Fosforan fludarabiny jest szybko defosforylowany do 2F-ara-A, który jest pobierany przez komórki organizmu i następnie fosforylowany wewnątrzkomórkowo przez kinazę deoksycytydynową do aktywnego trifosforanu - 2-fluoro-ara-ATP. Metabolit ten hamuje reduktazę rybonukleotydową, polimerazy DNA, prymazę i ligazę DNA, prowadząc do zahamowania syntezy DNA. Ponadto hamuje częściowo polimerazę II RNA, przez co zmniejsza syntezę białek. W wyniku zahamowania syntezy DNA, RNA i białek dochodzi do zatrzymania wzrostu komórkowego. Po podaniu preparatu we wlewie w dawce pojedynczej 25 mg/m2 pc., po osiągnięciu maksimum stężenie 2F-ara-A zmniejszało się w 3 fazach eliminacji: wstępnej z T0,5 ok. 5 min, pośredniej z T0,5 1-2 h i końcowej - T0.5 ok. 20 h. Lek jest wydalany głównie z moczem (40-60% podanej dawki). Fludarabina jest czynnie transportowana do komórek białaczkowych, gdzie ulega refosforylacji kolejno do mono-, dwu- i trójfosforanu, którego największe stężenie w komórkach białaczkowych jest osiągane po 4 h, a T0,5 leku z komórki wynosi 15-23 h.

Wskazania

Leczenie przewlekłej białaczki limfocytowej B-komórkowej u pacjentów z wystarczającą rezerwą szpiku kostnego. Leczenie pierwszego rzutu należy podejmować tylko w przypadkach zaawansowanej choroby w III/IV stopniu wg klasyfikacji Rai (wg klasyfikacji Bineta C) lub I/II stopnia wg klasyfikacji Rai (wg klasyfikacji Bineta A/B), jeśli u pacjenta występują objawy zależne od choroby lub cechy progresji choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na fosforan fludarabiny lub pozostałe składniki preparatu. Zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min. Niewyrównana niedokrwistość hemolityczna. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność podczas stosowania fludarabiny, jeżeli rozważa się wykonanie biopsji szpiku kostnego. Niezależnie od zaburzeń autoimmunologicznych w wywiadzie i od wyników testu Coombsa u pacjentów w trakcie lub po zakończeniu leczenia fludarabiną obserwowano zagrażające życiu lub czasem śmiertelne zjawiska autoimmunologiczne. U większości pacjentów z niedokrwistością hemolityczną po ponownym podaniu fludarabiny występował nawrót procesu hemolitycznego. Należy obserwować, czy u pacjentów nie występuje hemoliza - w przypadku jej wystąpienia zaleca się przerwanie leczenia fludarabiną. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z dużymi guzami, ze względu na możliwość wystąpienia zespołu lizy guza. W celu zminimalizowania ryzyka reakcji przeszczep przeciw gospodarzowi związanej z przetoczeniem krwi, pacjenci wymagający przetoczenia krwi, którzy są lub byli leczeni fludarabiną, powinni otrzymywać tylko naświetlaną krew. Należy zachować ostrożność u pacjentów w złym stanie zdrowia - stosować po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności szpiku kostnego, niedoborem odporności lub z występowaniem zakażeń oportunistycznych w wywiadzie. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u osób w podeszłym wieku fludarabinę należy podawać z ostrożnością; u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lek podawać, gdy spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Fludarabiny nie należy stosować u dzieci. W czasie leczenia lub po jego zakończeniu należy unikać szczepień preparatami zawierającymi żywe drobnoustroje. Należy unikać zamiany początkowego leczenia fludarabiną na chlorambucyl u pacjentów opornych na fludarabinę, ponieważ większość chorych opornych na fludarabinę wykazuje również oporność na chlorambucyl. Każda fiolka leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg/ml), stąd lek uznaje się za wolny od sodu.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Fludarabina może powodować uszkodzenia płodu. Zarówno kobiety w wieku rozrodczym, jak i mężczyźni aktywni seksualnie powinni stosować w trakcie leczenia, a także do 6 miesięcy po jego zakończeniu, skuteczne metody antykoncepcji. U zwierząt wykazano niekorzystne działanie fludarabiny na układ rozrodczy samców. Fludarabiny nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych.

Działania niepożądane

Bardzo często: zakażenia/zakażenia oportunistyczne (w tym reaktywacja wirusa uśpionego, np. postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, półpasiec, wirus Epstein-Barr), zapalenie płuc; neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość; kaszel; wymioty, biegunka, nudności; gorączka, zmęczenie, osłabienie. Często: zespół mielodysplatyczny i ostra białaczka szpikowa (głównie związana z wcześniejszym, jednoczesnym lub późniejszym leczeniem środkami alkilującymi, inhibitorami topoizomerazy lub naświetleniami); zahamowanie czynności szpiku kostnego; jadłowstręt; neuropatia obwodowa; zaburzenia widzenia; zapalenie błony śluzowej żołądka; wysypka; obrzęk, zapalenie błon śluzowych, dreszcze, złe samopoczucie. Niezbyt często: zaburzenia autoimmunologiczne (w tym niedokrwistość autoimmunohemolityczna, zespół Evansa, zakrzepowa plamica małopłytkowa, nabyta hemofilia, pęcherzyca); zespół lizy guza (w tym niewydolność nerek, kwasica metaboliczna, hiperkaliemia, hipokalcemia, hiperurykemia, krwiomocz, wydalanie kryształków moczanowych z moczem, hiperfosfatemia); splątanie; toksyczność płucna (w tym zwłóknienie płuc, zapalenie płuc, duszność); krwawienia z przewodu pokarmowego, zmiany aktywności enzymów trzustki; zmiany aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko: zaburzenia limfoproliferacyjne (związane z EBV); śpiączka, napady drgawkowe, pobudzenie; ślepota, zapalenie nerwu wzrokowego, neuropatia nerwu wzrokowego, niewydolność serca, zaburzenia rytmu; rak skóry, martwica toksyczna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona. Częstość nieznana: wylew krwi do mózgu; wylew krwi do płuc; krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego. U pacjentów leczonych fludarabiną opisano zgony spowodowane ciężkimi działaniami niepożądanymi.

Interakcje

Nie zaleca się stosowania fludarabiny z pentostatyną, ze względu na możliwość wystąpienia śmiertelnej toksyczności płucnej. Dipirydamol i inne leki hamujące wychwyt adenozyny mogą zmniejszać skuteczność fludarabiny. Obserwacje kliniczne oraz badania in vitro wykazały, że podczas leczenia fludarabiną w skojarzeniu z cytarabiną zarówno maksymalne wewnątrzkomórkowe stężenie, jak również ekspozycja wewnątrzkomórkowa Ara-CTP (aktywnego metabolitu cytarabiny) zwiększają się w komórkach białaczkowych. Stężenie Ara-C w osoczu i szybkość eliminacji Ara-CTP nie były zmienione.

Dawkowanie

Lek powinien być stosowany pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza, doświadczonego w prowadzeniu terapii przeciwnowotworowych.
Wyłącznie dożylnie. Dorośli: zalecana dawka dobowa wynosi 25 mg/m2 pc. przez 5 kolejnych dni w cyklach powtarzanych co 28 dni. Wymaganą dawkę preparatu należy pobrać do strzykawki i rozcieńczyć do jednorazowego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) w 10 ml 0,9% roztworu NaCl. Możliwe jest również rozcieńczenie wymaganej dawki leku w 100 ml 0,9% roztworu NaCl i podanie we wlewie dożylnym w ciągu około 30 min. Czas trwania terapii zależy od skuteczności i tolerancji leku, zaleca się podawanie leku do czasu uzyskania odpowiedzi (zazwyczaj 6 kursów).
U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę leku należy odpowiednio dostosować: przy klirensie kreatyniny 30-70 ml/min należy zredukować dawkę leku do 50% i przeprowadzać kontrolne badania krwi w celu oceny toksyczności.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia oraz podczas jego trwania należy kontrolować morfologię krwi. Pacjenci poddawani leczeniu powinni być wnikliwie obserwowani czy nie wystąpią hematologiczne i niehematologiczne działania toksyczne. Należy uważnie obserwować pacjentów pod kątem neurologicznych objawów niepożądanych. Fludarabina może ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex